Ali Ercan’ın Hayatı

Vilayetim Niğde İçmeli köyüm bin dokuz yüz otuz bir doğumluyum Yıllardır ben kaderin mahkûmuyum inan ki çileli doğmuşum ben

Beş yaşında kaybettim anamı altı yaşında iken de babamı Hayatta görmedim ana kucağı her ikisinden de yetim kaldım ben

Sekiz yaşımda atıldım hayata çoban olup koyun güttüm dağlarda Orak ile ekin biçtim tarlada birçok ağalara da kul oldum ben

On yaşında birçok işte çalıştım on üçümde saz çalmaya alıştım On beşimde talih ile barıştım artık nefis ile dost oldum ben

Yaş yirmi omuza asmışım sazı meyhaneler dostum artık ne lazım Ne kışımı bildim ne baharı yazı dünyayı tozpembe görüyordum ben

Yaş yirmiden otuz kırk beş hızıyla dostlar eğlenmişti türküm sazımla Mücadele başladı oğlum kızımla istediklerimi veremedim ben

Nice insanlara dedim el aman kimseler derdime olmadı derman Her derdin çaresi yüce yaradan
çok şükür Rabbime dönebildim ben

Hesap ettim yürüdüğüm tüm yolu netice gitmişim bir arpa boyu Şükür bana nasip etti doğruyu huzur İslam’daymış bulabildim ben

Doğuştan
Resulün hayranı idim onun için bir de ağıt söyledim Doyamadım Sana Muhammed dedim hiç de doyamadım Beytullaha ben

Çok şükür nefsime dur diyebildim ereler evliyalar yoluna girdim Fakat eski dostları gücendirdim Hakk yoluna onları da çağırdım ben

Benim bu ömürüm böyle tamamlandı şöhret bitti hayranlarım kalmadı Kimseye verecek bir şey kalmadı bol sermaye Hakka gelin dedim ben

Ercan girdi altmış dördün yaşına vasiyetim dostum arkadaşıma Öldüğümde mezarımın taşına doğduğu gibi öldü yazın derim ben