Hira Dağında

Bir sabah… Ansızın,
tanla beraber,
Kuşattı ruhumu,
bir miski amber..
Gönül penceremden,
Yüce Peygamber; Muhammed’i gördüm,
Hira Dağında…

Açıldı..
Bin dört yüz yıl ötelerde; Semavi sahnede,
ilahi perde..
Bir anda belirdi,
Cibril göklerde,
Taşlar nur kesildi… Hira Dağında..


İndikçe kubbeden,
selam selleri; Deryalara döndü,
Mekke çölleri… Rabb’imin ikramı,
cennet gülleri,
Buram buram tüttü… Hira Dağında…

Süzüldü semadan,
envai renkler; “İkra” sesleriyle,
çınladı gökler,
“Muhammed” diyordu,
bütün melekler; Bir mucize gördüm… Hira Dağında…

Başladı son mesaj,
ilk hecesinden; Kur’an’dı bu inen,
Cibril sesinden..
Yüce kâinatın,
Efendisinden,
Ayetler dinledim… Hira Dağında…

Artık… Hak batıldan süzülüyordu,
Tüm kara düğümler
çözülüyordu,
Hakk yolu,
bir daha çiziliyordu,
Güneş,
son kez doğdu… Hira dağında…

Ayrıldı… Hayır,
şerr,
helal ve haram; “Kurtuluş” diyordu,
İlahi Kelam..
Seslendi,
Muhammed Aleyhisselam; Bütün insanlığa… Hira dağında…