Bir şehir ki; nesiller,
irfanla besleniyor,
Bir şehir ki; Mevlânâ,
dünyaya sesleniyor.
Semâzenler dönerken,
Tevhîdin gölgesinde; Nefes nefes yaşıyor,
vuslatı ney sesinde.
KONYA DENİNCE gözler,
nurlu seller döküyor; Kararmış gönüllerde,
nice şafak söküyor.
Bir şehir ki; şuhedâ,
mührü vurmuş taşına; “Bu mîrâs benim” demiş,
dünyaya tek başına.
Mâbedlerde saf tutmuş,
secdeyle barışanlar,
Feyz almış evliyâdan,
hayırda yarışanlar.
KONYA DENİNCE sevgi,
yüreklerden taşıyor; Her sînede ölümsüz,
nice ensar yaşıyor.
Bir şehir ki; aşkların,
âşıkların harmanı; Gönüllere nakşetmiş,
o İlâhî Fermanı.
Adâlet mîzânında,
îmân tahtını kurmuş; Cehâletin zulmüne,
ilmiyle karşı durmuş.
KONYA DENİNCE kalpler,
Zikrullah’la vuruyor,
Evliyânın ruhları,
şehre selâm duruyor.
Bir şehir ki; edeple,
merhametle bezenmiş,
Takvâsıyla Allah’ın rızâsına özenmiş.
Peygamber sevdâsını,
tâc etmiş gönüllere,
Bu sevdayı öğretmiş,
güllere bülbüllere.
KONYA DENİNCE gözler,
mânâya çevriliyor; Maddenin,
o saldırgan putları devriliyor.
Bir şehir ki; çağlara,
îmânıyla yürüyor,
Mânevî sarayları,
irfânıyla örüyor.
Ahlâkı tartılsa da,
cefâlarla bin defa; Bir zerre eksilmiyor,
özünde ahde vefâ.
KONYA DENİNCE susar,
acze düşer kalemler; Bir şehir ki; şâhittir,
ona bütün âlemler.
Bu eser Konya Denince ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
