Dinle Beni Ey Kibir

Nasıl baştan
çıkardın,
Allah’a isyân ile.
Lânetlendi nihayet,
o cüretkâr sözünden,
Ve Cennetten kovuldu,
şeytan senin yüzünden.
İşte o günden beri,
iblisle ortaklaşa; Dünyayı kuşattınız,
zulümle baştan başa.
Nifak tohumlarını,
beyinlere ektiniz,
Ahlâkın iplerini,
beraberce çektiniz..
Gör ki; senin yüzünden,
ne hâle geldi insan; Ne haysiyet,
ne şeref,
ne merhamet,
ne vicdan.
Duymaz oldu..
Hukukun,
adâletin sesini ; Sana secde ederken,
kaybetti kıblesini..
Dinle beni ey kibir ! Bütün büyük savaşlar; Senden gelen küçücük,
bir kıvılcımla başlar.
Sen olmasaydın eğer,
ne Stalin,
ne Hitler,
Ne Firavun olurdu..
Ne bunca parazitler..
Ne bir fitne kalırdı,
bu dünyada ne haset ; Ne bu toplu mezarlar,
ne yakılmış bir ceset.
Sönmezdi yeryüzünde,
milyarlarca ocaklar,
Milyarlarca anada,
boş kalmazdı kucaklar..
Ey kibir ! Bilirsin ki; aşağılık duygusu,
Gururla karışınca,
olur en büyük pusu.
Bu kompleks; insanları,
sürüklerken zillete,
Tarihler mezar oldu,
gör ki,
nice millete..
Sen ki; ne Ebreheler..
Ne Kârunlar doğurdun,
Çağdaş emsallerini,
aynı kapta yoğurdun.
Senden sebep nesiller,
temelleri sökmede; Bencillik bombasıyla,
evlilikler
çökmede..
Dinle beni ey kibir ! Bu savaşım sanadır,
Gâlibiyet her zaman,
düşünenden yanadır.
Bil ki; tuzaklarına,
tuzaklar kuracağım; Seni her an,
her yerde,
Kur’ân’la vuracağım..
Dökeceğim ortaya,
sinsi hesaplarını; Ve emrinde çalışan,
insan kasaplarını.
Bütün dünya görecek,
senin kirli yüzünü; Kan ve kinle beslenen,
doyurulmaz
özünü..
Biliyorum..
İşim zor; gaflettedir insanlar,
Bu nedenle pek çoğu,
seni mezarda anlar.
Kimi şöhret delisi,
kimi zil zurna sarhoş; Biliyorum..
Onlara,
ne söylense hepsi boş..
Ama sen zannetme ki; bu savaş burda biter,
Bir kişi de uyansa,
bu kazanç bana yeter.
Dilerim ki; insanlar,
gerçekleri görürler; Senin girdaplarına,
kapılmadan yürürler.
Dinle beni ey kibir ! Şaka değil sözlerim,
Bu savaş ancak biter,
kapanınca gözlerim.
Attığın her düğümü,
îmanla çözeceğim; Ve seni,
her secdede,
ezdikçe ezeceğim !