Çocuklar Diyorlar ki

Ey büyükler! Biz değil,
sınıfta siz kaldınız,
Biz çocuklar sustukça,
siz gaflete daldınız.
Bir de öğüt verdiniz,
dediniz ki; “yat,
uyu!”,
Ve böylece eğitim,
oldu dipsiz bir kuyu.


Ey büyükler! Ne olur,
bizi küçümsemeyin; Lütfen artık “çocuklar anlamazlar” demeyin.
Daha dün,
bizler gibi,
sizler de çocuktunuz; O sessiz çığlıkları,
ne çabuk unuttunuz?

Bizlerden sakladınız gerçeğin merceğini; Göremedik..
Maddenin mânevî gerçeğini.
“Sen Kur’ân’ı yüzünden oku yeter” dediniz,
Özünden okumayı bize öğretmediniz.


Gördünüz ya..
Bu kervan,
doğru yolda gitmiyor; Adrese varmak için,
iyi niyet yetmiyor.
Lütfen artık kaldırın,
yoldaki engelleri; Bize şeytan ve nefsin,
taktığı çengelleri.


Ey büyükler uyanın! Bu gaflete son verin; Cehâlet yaraları,
sanılandan
çok derin.
Biliniz ki; dîn çarkı,
dökme sularla dönmez; Bu yangın,
uyanıklar uyanmadıkça sönmez.