Eskiden insanlarda,
birazcık akıl vardı,
Kınanmaktan korkarak,
eşi dostu arardı.
Ne zaman ki Milenyum,
dünyaya gelip çattı; İnsanoğlu aklını,
telefonlara sattı.
Üstelik tıbba inat,
bir olmazı oldurdu; Akılsız kalan beyni,
çakıllarla doldurdu.
Azgınlık ateşinde,
kaynadıkça köpürdü,
Ahlâk,
mahlak,
ne varsa,
bir bir sildi süpürdü.
Teşhircilik modası,
yayıldıkça yayıldı; Telefonsuz yaşamak,
ölmekle eş sayıldı.
Nice sözde dindarlar,
edebi dışladılar; Mahremleri çağdaşça,
açmaya başladılar.
Sosyal medya acilen eğitimi üstlendi ; Beyinlerdeki çakıl,
fitnelerle süslendi.
Genç baylar ve bayanlar,
mutluluktan coştular,
Şeytanlarla elele,
istikbale koştular.
Kısacası insanlar,
fıtrat yolundan
şaştı; Robot insanlaştıkça,
insanlar robotlaştı.
Sonunda mutluluğu,
ahmaklıkta buldular; Telefon sayesinde,
akıldan kurtuldular.
Bu eser Akıllı Telefonlar ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.