Uyandım Şükür

Ben de bir zamanlar,
senin gibiydim,
Gaflet hırkasını,
ben de çok giydim; Kör nefsine tapan,
nankör biriydim.
Kırdım..
İçimdeki putları şükür.
Gördüm ki; Kur’ân’sız yaşamak küfür!

Ben de yuttum,
“o sosyete” hapını,
Kostümlerle ölçtüm,
insan çapını,
Hakâret sayardım,
“dindar” lâfını; Bu gizli kibirden,
arındım şükür,
Gördüm ki; dalâlet,
eşittir küfür!

Kendimi kandırdım,
ben de bir süre; Müslümandım amma,
keyfime göre; ‘Viski’siz dönmezdi,
sanki yerküre,
Kur’ân’la tanıştım,
Rabb’ime şükür,
Gördüm ki; harfini reddetmek küfür..


Câhildim..
Ne duysam,
hep inanırdım,
Hacca her gideni,
müsrif sanırdım,
Ben de müslümanı,
bağnaz tanırdım; Mina’da,
şeytanı taşladım şükür,
Gördüm ki; cehâlet en büyük küfür!

Hayâsız hayaller,
ben de çok kurdum,
Beş yıldız çöplükte,
eşinip durdum.
Olmayan şerefe,
kadehler vurdum; Ahlâk borsasından kurtuldum şükür Gördüm ki; şeytana muhabbet küfür..


Plaj kumlarında,
ben de çok yattım; Davetkâr bakışlı gözlere battım,
“Çağdaşlık” bedeli,
ruhumu sattım; İflâsa bir kala,
ayıldım şükür,
Gördüm ki; aldığım her bedel küfür..


Ben de senin gibi,
sözde çağdaştım; “Entel” züppelerle,
az mı dolaştım.
İslâm’a sataştım,
haddimi aştım; Şimdi bir tövbekâr kul oldum şükür,
Gördüm ki; şeytana muhabbet küfür!

Bir canlı cesettim,
güyâ diriydim; Ne beyaz,
ne siyah,
ben de griydim.
Gölgesinden bile,
korkan biriydim; Şimdi,
bir Allah’tan korkarım şükür,
Gördüm ki; bu yoldan gayrısı küfür..