Arafat'ta Söz Verdim

Mevlâ’ya dua ettim,
kolay kıldı işimi; Kucakladım Kâbe’de,
üç milyon kardeşimi.
Bırak artık,
ey şeytan! Bırak artık peşimi; Arafat’ta söz verdim,
Cenâb-ı Allah’a ben.


Kefen misâli beyaz ihramlara sarındım,
Kanat kanat,
melekler gölgesinde barındım,
Nefsin bataklığında,
hevâlardan arındım,
Arafat’ ta söz verdim,
Cenâb-ı Allah’a ben.


Dilde Kur’ân ,
elde mey,
ikiyüzlü yaşamam,
Çağdaşlığı saptırıp,
şer peşinden koşamam,
”Hoşgörü” diye diye,
dalâlete düşemem; Arafat ‘ta söz verdim,
Cenâb-ı Allah’a ben.


Milyonlarca bedeni,
kuşatırken çöl yeli,
Milyonlarca sînede,
titrerken gönül teli,
Milyonlarca gözlerden,
akarken tevbe seli,
Arafat’ta söz verdim,
Cenâb-ı Allah’a ben.


Nûra bulanmış eller,
semâları delerken,
Rabbim,
kul defterinden,
günahları silerken,
O şeytan ki; nefretle,
neşterini bilerken,
Arafat’ta söz verdim,
Cenâb-ı Allah’a ben.


Öyle bir aşkla yandım,
güneş sönse sönemem,
Gökler tersine dönse,
Hakk yolundan dönemem.
Îman tahtına çıktım..
Ölüm ne ki!..
İnemem,
Arafat’ta söz verdim Cenab-ı Allah’a ben.


Tok sofrada aç durmak,
zor gelse de nefsime; El açmam mâsivâya,
leke sürmem neslime,
Tertemiz dönmek için,
toprak olan aslıma,
Arafat’ta söz verdim,
Cenâb-ı Allah’a ben.