O Gün

Zamanların tükenip,
saatlerin durduğu; Göklerin,
parça parça,
düşüp Arz’a vurduğu; Milyonlarca güneşin,
kararıp kaybolduğu; Kıyâmet buyruğunun,
indiği gündür O gün…

Semâların yarılıp,
kızgın seller döktüğü; Yıldızların savrulup,
gökkubbenin çöktüğü; Depremlerin,
dengeyi temelinden söktüğü; Dehşetin,
Kâinat’ı sardığı gündür O gün…

Hallaç yünleri gibi,
dağların atıldığı; Denizlerin taşarak,
birleşip katıldığı; Çürüyen her bedenin,
baştan yaratıldığı; Kur’ân’da vâdedilen,
şüphesiz gündür O gün…

Târifsiz korkuları,
yüreklere indiren; Çocukları,
ak saçlı yaşlılara döndüren; Ve Âdem’le başlayan,
imtihana son veren; En büyük tecellinin,
geldiği gündür O gün…

İsrâfil ‘sûr’ sesiyle,
çınlatırken dört yanı; Uyandırır ; o derin uykudan,
her yatanı.
Ne var ki; hiç kimsenin yoktur elden tutanı; Herkesin,
birbirinden kaçtığı gündür O gün…

Bir yanda,
düşük yapan,
bîçâre hâmileler; Bir yanda çocuğunu,
emzirmeyen anneler… Öyle korkuludur ki; o mahşerî sahneler; Hiçbir canın cânanı olmayan gündür O gün…

Ne ana,
baba,
oğul,
ne akraba,
ne de eş,
Yedi kat yabancıdır,
orada iki kardeş… Kimi gömleği katran,
kimi yüzünde ateş,
Pişmanlığın,
geçersiz olduğu gündür O gün…

Artık,
ne kral vardır,
hükümranlık kuracak; Ne de bir köle vardır,
ona boyun kıracak… Kaçmak için ne mekân,
ne adres var soracak Çârelerin,
çâresiz kaldığı gündür O gün…

Ortaya,
mîzân denen,
has terâzi kurulur; Allah’ın huzurunda,
bölük bölük durulur; Küçük,
büyük,
her zulmün,
hesapları sorulur,
Dünyada gizlenenler,
yüze vurulur O gün…

Kimi der ki; ”Ey Rabbim,meğer biz aldanmışız,
Yüce Kur’ân’a rağmen,
kıyâmet yok sanmışız.
Bir daha fırsat ver de,
gör nasıl inanmışız”.
Oysa..
Bu dilekleri,
dinleyen yoktur O gün…

Kimi; cennet katında,
mekânın görmededir; O sonsuz mutluluğun,
hükmünü sürmededir; Kimi; nice şefâat hakkını vermededir… Onlar için,
târifsiz düğün bayramdır
O gün…

Ey! doğumla bir ölüm arasındaki insan; Mahşeri anlatmaya,
âcizdir kulda lisan.
Elbette gelecektir,
onun şâhidi Kur’ân; Hem de uzakta değil,
çok yakındadır
O gün…