Bir çocuk ki çocuklara benzemez.
Hiç ağlamaz,
pek ihtimam istemez.
Onu gören hayretini gizlemez.
Bu çocuk serapa uğur dediler.
Sabaveti garip,
mizacı çetin Harika bir zekâ,
şecî ve fatin Teessür bilmiyor,
her zaman metin On beşinde “Molla Meşhur” dediler.
İlim meclisleri dar geldi ona Bir sadık rüyada daldı ummana İ’caz-ı Kur’ân’ı bütün cihana En gür sadâ ile duyur dediler.
Hürriyete âşık,
rehberi Kur’ân Sulhta hoca,
savaşlarda kumandan
Kaç kez idamına çıkmışken ferman Gelmemiş gönlüne fütur dediler.
Şarkı gezmiş,
garba gitmiş nush için Medreseyle mektebi hem sulh için Hizmet-i imana nefh-i ruh için Beklenen müceddid budur dediler.
Medrese haline gelmiş zindanlar
Nur’a feda olmuş nice civanlar
Rütbe-i tahkike ermiş imanlar
Okuyan mest,
yazan mesrur dediler.
Sene altmış,
ay mübarek Ramazan Isparta’dan mahfice olmuş revan Urfa’da bir görülmemiş heyecan Ey şanlı misafir buyur dediler
Çalışkanlar hizmetine girmişler
Er’lik sınavını güzel vermişler
Ne çileler
çekmiş,
neler görmüşler
Zahmetlidir hayrü’l-umur dediler.
Reddetmezdi ziyarete geleni Yandı hararetten nahif bedeni Herkes ile helalleşti aleni Hal diliyle sefer olur dediler.
Ramazan yirmi beş,
bitmekte gece Dudaklarda düğüm düğüm bir hece Bayram başucunda durur sessizce Üstad dalgın,
belki uyur dediler.
Urfa’nın üstüne çöktü bir figan İrtihal eylemiş Bediüzzaman Ufulüne ağlamakta asuman İstikbale gelmiş tuyur dediler.
Dergâhta misafir oldu bir zaman Bir semt-i meçhule gitti oradan
Kader mezarını eyledi pinhan Vasiyeti etti zuhur dediler.
Bu eser Bediüzzaman Bir Çocuk ki ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
