Yetiminim

Sen gittin Hayatın öbür ucunda bıraktın beni Issızlaştı şehir Yetim kaldı şarkılar
Sen gittin Ummanımı besleyen dereler gitti Enlemler boylamlar
Ülkeler gitti Şaşırdı yönleri güney ve kuzey Demirden kavilik,
yelden hafifilik Savaşlar,
barışlar,
gülüşler gitti Sen gittin Aşımın hamuru gitti Sen gittin Yapımın çamuru gitti Sen gittin Nisanın yağmuru gitti Sen gittin Dünyanın uğuru gitti Söylesene ağzımın tadı mı kalır Hangi beyaz keyif çatar çayımda Sen gittin Aralandı sahte dünyam yokluğa Bir yağ emmez çıkrık kolu hatıran Sen içimde büyüdükçe,
ben küçülüyorum Adını kazıyamadı zaman Nar tadından
Kar suyundan
Sen gittin Devletim gitti Sen gittin Servetim gitti Sen gittin İzzetim gitti Sen gittin Sen gittin Saadetim gitti Yıkılmış bir hisar kaldı tevarüs Bulutlara kan karıştı ardından
Sen gittin Örtüm gitti Açıktayım cascavlak Muhteşem rüzgarlar dağımı yoklar
Tüm yangınlar beni yakar ilk önce Tipi bir yandan boran bir yandan biler dişini Bende kalan en son yanını ister Sen gittin Elim gitti Sen gittin Kolum gitti Sen gittin Dilim gitti Sen gittin Gülüm giti Baştan sona diken dolu gülistan
Yediveren suya saldı ıtrını Kırağ düştü bülbüllerin sesine Akreplere kaldı bütün türküler
Sen gittin Kalakaldım tamtakır Zenginliğim eteğinle sürüldü Bir yığın suç,
zillet bastı hanemi Ataşten gömlek giydim,
şerbet içtim kızılcık Tacirlere bayram oldu gidişin Sen gittin Ben bittim