Anne(Bosna)

Çözdüm ayrılığın düğümlerini Sana geliyorum ey anneciğim Tükettim acının iklimlerini Gözleri bulut bulut anneciğim

Ağarmış saçında mavi bir akşam Kırılmış saatler geçmiyor zaman Yollar yalnızlığı söyler durmadan
İçimde tüten umut anneciğim

Ellerim hüzündür gözlerim camda Yıldızlar gülümser ta uzaklarda Sıcak kucağının saltanatında Çocuk gönlümü avut anneciğim

Sığındığım bir kalesin sevgiden Hayalin geçiyor şimdi gözümden Sana kör bir yalnızlığın içinden Uzattım elimi tut anneciğim.


Özlemin çoğalır yorgun gözümde Duvarlar içinde kalırım anne Uzak akşamlara göçünce kuşlar
Yalnızlığa bilet alırım anne

Gecenin içinde bir dost ararım Uzanır ellerim buzlu camlara Vaktimin hepsini hüzne sararım Bakıp şehrin yorgun ışıklarına

Avluda on adım eder gökyüzü Şimdi oralarda hangi mevsim var Yüreğime inen her akşam üstü Gözlerim uzakta hasrete ağlar
Sözüm var ayrılık hasret üstüne Elini özlemle öperim anne Bir kasvet ağlıyor onurlu yüzünde Ne olur beni de ağlatma anne