Anne karnındayken ayrılıverdi Abdullah isimli canı babadan
Âmine Hatun’la yalnız kaldı çocuk değildi ki her yanı baldı Resulümün yaşı altı olunca annesi de göçtü hep yetim kaldı
Anne kucağını boylayamadı oyuncak alıp da oynayamadı Mesleği fakirlik yoksulluk O’nun bir kilo et alıp doğrayamadı
Yetim kaldı hem de yaşları küçük elde avuçta yok bir iki buçuk Kızgın kumda garip garip yürürdü yalın ayak hem de başı da açık
Yürür iken kumda izi olmazdı bulut gölge yapar güneş vurmazdı Çocukluğunda hep ahlâk doluydu karşı koyup kimselere vurmazdı
Çobancılık yapı dağa giderdi herkes Abdullah’ın yetimi derdi İlerde görevi çok büyük idi kahkaha atmadan azıcık gülerdi
Efendimin yaşı yirmi beş oldu Hatice anneme mutlu eş oldu Tüm çocuklarının anasıdır o,
Fatma’yla Gülsüm kız kardeş oldu
Nur gibi doğunca o gül Fatıma’sı kolay mıdır onu kalpten atması Evladının hepsi zaten gül gibi babası Muhammed hasların hası
Muhammed Mustafa kırkına girdi kocaman Nur Dağı’nda misafir idi İkra Bismi Rabbikellezi Halak diyerek Cebrail görevi verdi
Bu eser Muhammed’im Nurlu Doğdu Anadan ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
