Muhammed’im Nurlu Doğdu Anadan

Anne karnındayken ayrılıverdi Abdullah isimli canı babadan

Âmine Hatun’la yalnız kaldı çocuk değildi ki her yanı baldı Resulümün yaşı altı olunca annesi de göçtü hep yetim kaldı

Anne kucağını boylayamadı oyuncak alıp da oynayamadı Mesleği fakirlik yoksulluk O’nun bir kilo et alıp doğrayamadı

Yetim kaldı hem de yaşları küçük elde avuçta yok bir iki buçuk Kızgın kumda garip garip yürürdü yalın ayak hem de başı da açık

Yürür iken kumda izi olmazdı bulut gölge yapar güneş vurmazdı Çocukluğunda hep ahlâk doluydu karşı koyup kimselere vurmazdı

Çobancılık yapı dağa giderdi herkes Abdullah’ın yetimi derdi İlerde görevi çok büyük idi kahkaha atmadan azıcık gülerdi

Efendimin yaşı yirmi beş oldu Hatice anneme mutlu eş oldu Tüm çocuklarının anasıdır o,
Fatma’yla Gülsüm kız kardeş oldu

Nur gibi doğunca o gül Fatıma’sı kolay mıdır onu kalpten atması Evladının hepsi zaten gül gibi babası Muhammed hasların hası

Muhammed Mustafa kırkına girdi kocaman Nur Dağı’nda misafir idi İkra Bismi Rabbikellezi Halak diyerek Cebrail görevi verdi