İlm-ü Amel gönülde âlime meş’aledir,
Amelsiz olan ilmin başda bir meşgaledir.
Amil olan âlimin âli olur menzili,
Dünya için âlimin meyli hep esfeledir.
İki cihan güneşi Muhammed hürmetiyçün,
Mürşide varmayınca her çektiğin belâ’dır.
Seyyid Nizamoğlu var kaalini hâl edegör,
Hakk nazarı hal edir sanma gıylu gâledir.
Velî olmaz kişi taşlanmayınca sivâ endîşesi boşlanmayınca Kemâle eremez sâlik dirîgâ bu aşkın oduna haşlanmayınca
Türlü otu yer mi hiç körpe kuzu büyüyüp günbegün dişlenmeyince Söğütde hîç biter mi tatlı elma yarılıp sarılıp aşılanmayınca
Amel çokluğuna yok itibar hiç kulundan
Halikı hoşlanmayınca Gel ey Kuddûsî sen de olma tembel vücûd bulmaz bir iş işlenmeyince
Bu eser İlmi Amel Gönülde ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
