Kerbela’da kaldım koca âlemde söylenecek sözüm bitti dilimde Yeşeren güllerim soldu elimde feryadıma kulak veren kalmadı Yüreğim Kerbela,
her gün Aşura Yusuf’ça düşmüşüm gamdan
çukura İnsanlar susuyor,
titrer Arş-ı Âlâ feryadıma kulak veren kalmadı Kimi Mehdi bekler,
kimi de İsa sürgünlerde hala asayla Musa Yetim kaldık sensiz Muhammed Mustafa feryadıma kulak veren kalmadı Veren kalmadı veren kalmadı feryadıma kulak veren kalmadı Veren kalmadı veren kalmadı feryadıma kulak veren kalmadı
Yüreğimi yakar Nemrut ateşi enkazlar içinde Gazze bebeği Ümmetin elinde kanlı gömleği feryadıma kulak veren kalmadı Kurumuş vicdanlar,
çalan vahşet çanı Müminler kardeştir diyenler hanı? Kınamaktan
öte geçmez imanı feryadıma kulak veren kalmadı Gaflet uykusunu sarmış dört yanı halimize güler ağlama duvarı Esaret altında ümmetin vatanı feryadıma kulak veren kalmadı Kimi Mehdi bekler,
kimi de İsa sürgünlerde hala asayla Musa Yetim kaldık sensiz Muhammed Mustafa feryadıma kulak veren kalmadı
Bu eser Feryat ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
