Çok eski zamanlarda bir anneden bahsedilir Annenin tek gözü yoktur Evet tek gözü yoktu Anne evladı ile ilgileniverir okul yıllarında ama evladı Annesinin tek gözlü olmasından dolayı utanç duyar Çocuklar onunla alay eder senin annen tek gözlü değil mi derler ve gülmeye başlarlar
Çocuk bunu her işittiğinde annesinden bir adım daha uzaklaşıverir Annesi anlamıştır utanıyordur ondan Aslında ekmek parası için onun okulunda temizlik işleri de yapardı Ama sırf oğlu rahat etsin diye uzaklaşıverdi oradan
Sonra lise yılları zaman ilerledikçe evlat annesinden uzaklaşıverdi Ve en sonunda karar verdi ayrılmalıydı çok uzaklara gitmeliydi ondan onu bir daha görmemeliydi Çünkü aynı memlekette yaşıyordu ya Her her defasında o utanç verici olay onun karşısına çıkıyordu Singapur’a yerleşti evlendi çoluk çocuk sahibi oldu Anne yüreği dayanamadı ona Evladını görmek istiyordu Uzun bir yolculukla evladının kapısını çaldı Ve çocuklar onu gördüğü zaman korku verdiler
Alay ettiler onunla O annesini alıp sen ne yapıyorsun dedi Sen benim huzurumu istemiyor musun? Evlatlarımı korkutuverdin sen benim huzurumu bozmak için mi geldin dedi? Annesi kusura bakmayın dedi yanlış bir kapı çaldım galiba Uzaklaştı ve gidiverdi.
Aradan bir yıl kadar geçmişti.
Bir yıl sonra evladı memleketine geldi.
Gelmişken hani bir hal hatırını sorayım diye o eski çocukluğunun geçtiği yerlerde Biraz dolanayım diye kendi bulunmuş olduğu mahalleye gitti Hadi gelirken annemi sorayım dedi.
Kapıyı çaldığında kapıyı kimse açmadı.
Ona dediler ki= Annen kısa bir zaman diliminde vefat etti Eğer ki olur da benim evladım gelirse ona bir mektup bırakıyorum onu emanet edin onu teslim edin ona dedi.
Ama kalbinde ona karşı yine muhabbet yoktu.
Hatta belki de öldüğüne sevinivermişti Artık bitmişti utanmayacaktı da ondan.
Onun utancı ile kaçı vermişti dünyanın öbür ucuna mektubu açıp okumaya başladı.
Sözleri aynen şöyleydi= Sevgili yavrum seni o kadar çok özledim ki kapına kadar geldim ama anladım ki senin huzurum kaçıyor Anladım ki Seni mutlu edemiyorum ama bilmeni istediğim bir şey var sen çok küçük bir yaştaydın ve bir kaza geçirdin kaza sonucunda gözlerinden birini kaybettin oturup o gün düşündüm Senin öyle büyümene senin öyle bir yaşama sahip olmanı istemedim ve sana tek gözümü feda ettim Eğer olsaydı diğer gözümü de feda ederdim.
Şimdi sen mutlu ol da ben başka bir şey istemiyorum.
Ey evladım Allah’a emanet ol Rabbim seni mutlu etsin.
Bu sözler mektubun son sözleri idi ve konu anlaşılmıştı artık.
Bu eser Anne Öyküsü ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
