Ben sanırdım âlem içre bana hiç yâr kalmadı Ben beni terk eyledim bildim ki ağyâr kalmadı Cümle eşyâda görürdüm hâr var gülzâr yok Hep gülistân oldu ‘âlem şimdi hiç hâr kalmadı Gece gündüz zâr u efgân eyleyüp inlerdi dil Bilmezem n’oldu kesildi âh ile zâr kalmadı Gitdi kesret geldi vahdet oldu halvet Dost ile Hep Hakk oldu cümle ‘âlem şehr u bâzâr kalmadı Dîn diyânet ‘âdet ü şöhret kamu vardı yele Ey Niyâzî n’oldu sende kayd-ı dindâr kalmadı
