Ben böyle bakıp durmayacaktım,
dili bağlı,
İslâmı uyandırmak için haykıracaktım.
Gür hisli,
gür imanlı beyinler,
coşar ancak,
Ben zaten uzun boylu düşünmekten uzaktım? Haykır! Kime,
lâkin? Hani sâhipleri yurdun? Ellerdi yatanlar,
sağa baktım,
sola baktım; Feryâdımı artık boğarak,
na’şını,
tuttum,
Bin parça edip şi’rime gömdüm de bıraktım.
Seller gibi vâdîyi enînim saracakken,
Hiç çağlamadan,
gizli inen yaş gibi aktım.
Yoktur elemimden şu sağır kubbede bir iz; İnler “Safahât”ımdaki husran bile sessiz! Toprakta gezen gölgeme toprak çekilince Güller
şu heyulayı da er geç silecektir Rahmetle anılmak ebediyyet budur amma Sessiz yaşadım kim beni bilecektir
Bu eser Hüsran ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
