Erzincan

Bir kara haber ki zor konur adı duyanın kırılır kolu kanadı felek ikide bir atar tokadı yazgım der sineye çeker Erzincan yazgım der gözyaşı döker Erzincan

Erzincan’da dağlar gökle öpüşür yiğitleri ecel ile kapışır çok katlı binalar yere yapışır çöküntüde kalan candır
Erzincan toprağın emdiği kandır
Erzincan

çok konuğun oldum içinden geçtim ekmeğinden yedim suyundan içtim gönlüme ben seni bir mesken seçtim şimdi o meskenim mezar Erzincan dilim konuşmaktan bîzar Erzincan

Karakoç bu kırım bir gül kırımı hasrette vuslatta kurşun erimi sormayın rengini mor mu sarı mı al-yeşilken şimdi kara Erzincan almış yüreğinden yara Erzincan