Anadolu’yumek

Çağlar zamanı sallardı,
yıllar uyurken asırda gün yüz yılı yaşatırdı,
ilahi aşk denen sırda acı eridi sevgide,
diken kırıldı nasırda onlar ki aşk meltemiyle kovdular yürekten kini hor görmediler
çirkini,
güzele güzel dediler bağdaş kurup oturdular,
gâh halıda,
gâh hasırda Anadolu idi toprak,
çadırda birdi hasırda manâ delirdi sözlerde,
gâh diyar,
gâh el dediler korku eridi gözlerde,
fırtınaya yel dediler

“Gamze kanlı hançer oldu,
yar dudağı gül olunca eritti sevda güneşi,
yürekler gönül olunca aslıhan’ın ateşiyle,
kerem yanıp kül olunca sevgilinin olmadığı,
diyara gurbet dediler ecele şerbet dediler,
sevdaya ecel dediler katmer katmer açtı güller,
bahçıvan bülbül olunca çirkin çehre cemal oldu,
sevda yüze tül olunca sineye seyran bağları,
yar zülfüne tel dediler gösterip karlı dağları,
ferhat’a git del dediler”

“Binmediler her dem ata,
bizden daha arık diye dağda,
kırda yalın taban,
sürüdüler
çarık diye sarıp ilâhi sevdayı,
başlarına sarık diye tarihe kırk düğüm atıp,
zaman içre çağ oldular birer ulu dağ oldular.
beklediler sabır ile,
helva olsun koruk diye yücelerden enginleri,
gözlediler doruk diye”

Aşkı çilesinde örüp,
fani dünyayı boş görüp yaradılanı hoş görüp,
her ne isen gel dediler

“Kelle sürüyen kanları,
gazada bir damla görüp bir dilberin iki damla gözyaşına sel dediler korku bekleyen dağları tepede bir çamla görüp burcuna bir nağra asıp,
“bre çamlıbel” dediler.”