Tevhidin İki Burhanı Muazzamı

Şu kâinat tamamıyla bir bürhân-ı muazzamdır.
Lisan-ı gayb,
şehadetle Müsebbihtir,
muvahhiddir.
Evet,
tevhid-i Rahman’la,
büyük bir sesle zâkirdir ki “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Bütün zerrat hüceyratı,
bütün erkân-u a’zası birer lisan-ı zâkirdir; O büyük sesle beraber der ki “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” O dillerde tenevvü’ var,
o seslerde merâtib var.
Fakat bir noktada toplar,
onun zikri,
onun savtı ki “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Bu bir insan-ı ekberdir,
büyük sesle eder zikri; bütün eczası,
zerratı,
küçücük sesleriyle,
o bülend sesle beraber der ki “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Şu âlem halka-i zikri içinde okuyor Aşrı,
şu Kur’an maşrık-ı nûru,
bütün zîruh eder fikri ki “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Kulağı ger yapıştırsan,
şu Furkan’ın sinesine,
derinden tâ derine,
sarihan işitirsin semâvi bir sada der ki “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” O sestir gayeten ulvî,
nihayet derece ciddî,
hakikî pek samimî,
hem nihayet mûnis ve mukni ve bürhânla mücehhezdir.
Mükerrer der ki “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Yemin olan şimalinde,
eder vicdanı istişhad.
Emâmında hüsn-ü hayırdır,
hedefinde saadettir.
Onun miftahıdır her dem ki “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!” Evet,
vesvese-i sarık,
bâvehm-i şüphe-i tarık,
ne haddi var ki o mârık,
girebilsin bu bârık kasra,
hem şârık ki,
sur sûreler şâhik,
her kelime bir melek-i nâtık ki “LÂ İLÂHE İLLÂ HÛ!”