Ağla Gözüm Ağla Geldi Geçti Ömrüm Benim

Ağla gözüm ağla,
gülmezem ayruk Gönül dosta gider,
gelmezem ayruk Ne gam bunda bana,
bin gez ölürsem Anda ölüm olmaz,
ölmezem ayruk Yansın canım,
yansın aşkın oduna Aksın kanlı yaşım aksın,
silmezem ayruk Göyündüm aşk ile,
ta kül olunca Boyandım rengine,
solmazam ayruk Beni irşat eden mürşid-i kamil Yeter,
bir el almazam ayruk Varlığım yokluğa değişmişem ben,
Bugün,
cana,
başa kalmazam ayruk Fenadan bekaya göç eyler olduk Yöneldim şol yola,
dönmezem ayruk Muhabbet bahrinin gavvası oldum,
Gerekmez,
Ceyhuna dalmazam ayruk Dilerim fazlından ayırmayasın
Hocam,
senden özge sevmezem ayruk Söyler
âşık dilinden bunları Yunus Eğer âşık isem,
ölmezem ayruk

Geldi geçti ömrüm benim Şol yel esip geçmiş gibi Hele bana şöyle gelir Şol göz açıp yummuş gibi İş bu söze Hak tanıktır Bu can gövdeye konuktur Bir gün ola çıka gide Kafesten kuş uçmuş gibi Miskin âdem-oğlanını Benzetmişler ekinciye Kimi biter kimi yiter Yere tohum saçmış gibi Bu dünyada bir nesneye Yanar içim göynür özüm Yiğit iken ölenlere Gök ekini biçmiş gibi Bir hastaya vardın ise Bir içim su verdin ise Yarın anda karşı gele Hak şarabın içmiş gibi Bir miskini gördün ise Bir eskice verdin ise Yarın anda karşı gele Hulle donun biçmiş gibi Yunus Emre bu dünyada İki kişi kalır derler
Meğer Hızır,
İlyas ola Âb-ı hayat içmiş gibi