Korkma

Sana olmaz iki âlemde ne derd ü ne elem Kerem oldur ki yüzünde okuna vech-i kerîm Elem oldur gönül âyînesini kaplayan gam Kârıbân-ı reh-i aşkın yükü yok menzili yok Kendidir kendine bâr menzilidir deyr ü sanem Büyük insânın içinde bu cihân nokta değil İçini bilmeyen iç yüzde değildir
Âdem Kalb-i ârif harem-i âile-i Sübhândır O haremgâh-ı Hüdâ’ya giremez nâmahrem Hele insân yüzü mir‘ât-ı Hudâ’dır bî-şek Gören insâna,
gönülde görünür sırr-ı ehem Ne gören ne görünen dilde sivâ kalmasa ger Olur elbette o insânlık içinde ekrem Cümle esmâ vü sıfât mâzhar-ı âdemdir bil Yıkan eller yapan ellerle kurulmuş âlem Şerefinle döner eflâk u semâvât u zemîn Olalı neş‘e-i aşkınla cemâlin mülhem Bunca âlem sana hizmette iken yâ sen ben Sen ü ben âfetidir kıldı cihânı sersem Gönlünü pâkla gönül dâire-i Rahmân’dır O gönüllerde ayân oldu Hudâ-yı a‘zâm Nefse uyma düşürür nâr-ı cahîm-i hırsa Hem yanar hem yakılır der yine lâzım elzem Kurtarır aşk-ı Nebî nâr-ı cahîm-i hırsdan
Ey Kemâlî ere imdâda Resûl-i erham