Yatsının Yalnızlığı

Vakit yatsı Gün çoktan
öldü Güneş ışıklarını topladı Gece hükmediyor aleme Güneşin saltanatı bitti Işıklar tükendi ufuklarda Renkler ellerini çekti eşyadan
Gül soldu,
gün soldu Göğe yöneldi gözler
Hatırla ki sen de unutuşun kara gecesine yuvarlanacaksın
Bir adın kalacak geriye Bir mezar taşın hatırlayacak belki seni Belki o da unutmuş olacak Düşün ki ,
unutuşun koyu karanlığı çökmüş üzerine .Yokluğuna çoktan alışılmış.Unutuluşun hepten kanıksanmış.
Özleyenin yok Kimsenin özlediği değilsin artık.
Gece sabaha çok var,ışık uzaklarda,yokluğun gecesinde adın bile unutulmuşken kimden medet umarsın sor kendine.
Kim sana hayat vermişse,kurumuş kemikleri toplayıp diriltende O elbet Hiç akşamı olmayan bir sabaha uyanmak üzere girdin ölümün gecesine,kendine söylesene,söyle kendine,söyle kendine ki çoklarının seni unuttuğu bu gece herkesi unutup Onu hatırla,Rabbini hatırla Söyle kendine,söyle ki çoklarının ışıklara kanıp sahte renklerin kuyularına daldığı bu gece,
Rabbini an,Rabbine kan,Rabbine uyan.
Şimdi Yatsı namazı vakti.
Ve gece karanlık elimizi koynumuza gönderir çaresiz,biçimler hükümsüz kalır renkler
çaresiz,köşeler köşeye çekilir biçimsiz odalar sessiz sofalar
ıssız,dünyadan yüz çevirir gözlerimiz perdeler kapanır şehre,içe döner bakışlar
Bizi içimize gömer gözlerin perdeleri Kirpiklerin tene değdiği yerde,cılız bir çizgiye iner varlığımız mezar taşında olduğu gibi,unutulmuşluğu hatırlatır gece ve unuttuklarımız hatıra düşer hece hece,hani unutulanlar vardır ya yine de hatırlanırlar
özlenirler
Bir de öyle unutulanlar vardır ki,onların unutulduklarıda unutulmuştur,hatırlanmalarına sebep yoktur,onları hatırlayacaklarda yoktur yahut hatırlarında hatıraları yoktur,
İşte böylece zevalin üzerimizdeki örtüsü kalınlaşır geceleri,kabrinde hiç özleyeni olmayan ölüler gibi eğler bizleri,toprağa sakladıklarımız gibi saklar bizi,gece kimine göre katran karası,kimine göre sonsuz aydınlıkların miracı,hiç bitmez sabahların duası ve sabah gelince yeniden,
tenimize dokunur ötelerin hülyası,göğsümüze değer bir İsa nefhası,yeniden dirilir gibiyiz,unuttuğumuzu unuttuğumuzu hatırlarız yastığımızın kuytusunda,rüyalardan döneriz,yeniden yükleniriz hicranları,biriktirmeye başlarız yeniden lakin hala yırtıktır hayatın cepleri,ayaklarımızın ucuna döküldü zamanın parçaları.
Yüzünü toprağa sür şimdi evine dön,sılana koş.Sübhane rabbiye’l a’la,Sen varsın,
Sen A’lasın,eksiklikten uzaksın,noksanlıktan muallasın kusurdan mukaddessin.
Kusur bende.
Benden yana eksiklik.
Bende saklı acizlik.
Bende bekler fakirlik.
Yalnız Sana muhtaç olma zenginliğimdir secdem.
Yalnız Sana kul olma şerefimdir secdem.Sultanlığımdır.
Varlığımı huzurunda sıfırladığım andır ,Senin şahdamarı yakınlığından kalbimin yakınlıklar emdiği andır.
Ruhumun muştular bulduğu demdir.
Miracımın ‘kab-ı kavseyn’idir secde,beni aradan
çıkardığın yerdir secde.Dediğini yapıyorum,
secde edip yaklaşıyorum.
Sana yaklaşıyorum.
Tüm uzaklıkları uzaklara bırakıyorum.
Tüm aldanışları tuzaklarda bırakıyorum.
Yüzümde secdelerimin izini bırak ey Rabbim.
Alnıma rahmetinin nefesini bırak ey Rabbim.
Kalbime En Sevgili’nin aşkını bırak ey Rabbim.
Secdemden dirilt beni.
Secdemde durult beni Secdemde doğrult beni Ey Rabbim dediğini yapıyorum,secde edip yaklaşıyorum,Sana yaklaşıyorum Bu kırık yürek ki en iyi yere yakınlığına emanet ediyorum