Bir Ölüm Başladı

Duvarda bir gül sallandı acıyla Bir Çığlık gibi koparıldı takvimlerden 17 Ağustos Yerin yüreğine inmişti gök gece yıldızlarını toprağa itiyordu.
Gözyaşı kuşları o geceye açılan ellerden topluyordu son duaları Sesi titriyordu sokak lambalarının Banklarda aşklar yağmalanıyordu ve papatyalar
şimşek gibi çakılıyordu gecenin içine.
Ağaçların dudaklarından dökülmeye başlamıştı birdenbire feryat meyveleri.
Bir Çınar devrilmezdi hani Kim demiş öyle bir devrildi ki bir çınar öyle bir vurdu ki yere saçlarını Öyle bir söküldü ki toprağın başından ve öyle bir saplandı ki bir babanın sırtına Kucağında evladının ölümü yeşeriyordu.
Koca bir çınar devrildiyse bir ölüm başlamıştır.
Vitrinlerin en arkalarında uyuyakalan yadigâr tabaklar
Paramparça bir gecenin içinde dağılmaya başlamışlardı artık sarsılarak uyanmış annelerin boş kucaklarına duvarların en ağır parçaları vurmaya başlamıştı Taşlar her bir baharın ortasına basılmak için yağıyordu sanki Yağmuru ve serçeleri gösteren pencerelerden acıya ve çığlığa bakıyordu o gece Kapılar sarsılıyor da içeride kaybolan yüzlerin son seslerinden Vazolar geldikleri yere gönderiyorlardı çiçeklerini yere düşürerek Saçları gürültüyle kopan kızların aynaya bakacakları günler yerle bir olmuştu Babalarına terlik taşıdıkları ellerine duvarlar indiğinde bir bohça alev alıyorlardı çeyizlerini Cayır cayır tükeniyordu güzellikleri eriyip gidiyorlardı taçların dudaklarında Evine yere düşen perdelerden bulabilmişse bir baba bir ölüm başlamıştır Merdiven taşlarını eline alıp yıkıntılar arasında çocuğunun ayak izlerini arıyorsa ve yığılmışsa bir deprem gibi tanıyamadığı acının ortasına bir ölüm başlamıştır Duvar kenarında yatarken sırtını yerin dibine dayanmışsa bir anne iyi ki kızımı dün dizimde uyuttum diye sevinmeye başlamışsa bir ölüm başlamıştır Kahvaltı sofrasına konacak ekmeğin üzerinde kuşlar ağlıyorsa sofra bezlerinin altında taş kesilmiş genç yüzlerin son ölüm lokmaları duruyorsa yerin gömleğini yırtıyorsa Züleyha feryatları bir ölüm başlamıştır Daha dün burasıydı misafir odası Daha dün burasıydı kardeşini bakkala yolladığı yaramazlık kapısı Daha dün burasıydı annesinden özür dilediği çocuk odası Düşmekten korkardı gözlerine karanlığı göstermekten korkardı Herkesin bir anda kopardığı feryattan korkardı Yüzünün taşa basan öksüzlüğünden korkardı Yıkılmış testlerin son şarkısından atmayan bir kalbin üzerinde elini kestirip ağlamaktan korkardı.
Sözünü ve yüzünü bir anda ölümün kestiği günlerin içinde kaybolmaktan
Açılmayan kapılara saatlerce ağlayarak vurmaktan korkardı Babasıyla aynı yaşta bir kız çocuğunun ölümünü görmekten korkardı.
Bir koca Çınar’ın devrilişine şahit olduktan sonra yaşamaktan da korkmaya başlamıştı Koca bir çınar devrildi bir ölüm başladı Toprağın şakaklarında bir ölüm başladı