Yalnızlık Kımıldar

Yolculuk yap en iyisi bu… Unutmak için Aydınlığı kapat yola çık siyaha doğru Uzun çayırların beş çaylarının bi anlamı yok Bizim gibiler için… Kımıldadı içinde değil mi? Ustura gibi keskin ağzı yalnızlığın… Kımıldar Her gün ahın tenhasında pişman bir mola vereceksin Yavaşça eğil eğ kendine doğru başını Hiç bir ceza yalnızlık kadar kırıcı değil Yetişemedin işte… Ardından ağladığın bütün Veysel Karani’lerde elde delilsin Sahi kimsin neyin nesisin ki konuşuyorum seni Korkma ayrılığın cebinde bıraktım ben sesimi Yolculuk yap şaşkın biri ol ayrıl kalabalıktan Onlar çoklar çünkü ama bak bütün büyük kitaplar Övgüyle bahsediyorlar azınlıktan Şükret ki bu da senin payın Peygamberin beslendiği yalnızlıktan Bahar dallarını bıraktı ebabiller siccinlerini Tırtıl ömrünü verdi bir yaprağa gün döndü güz indi Bütün denizlerin kurudu içinde değil mi,
ağzın dilin gibi İsa’nın son akşamında dur gitme diyemedi mi kalbindeki havar Susunca seni susuyorum Konuşunca edep ölüyor kelimelerimde Sana bakınca yeşeriyor ihtiyar yanlarım Şaşırıyorum sen bir şey söyleyince Solumda sağımda her hesabı yazan iki güzel katip ağlıyor Ve ıslanıyor defter yapraklarım Korktun değil mi mahcup olmaktan Korkak insan dökülünce ortaya pişmanlıklarından Hadi hoşçakal biraz uyu yum gözlerini Hesapların açılması için daha vakit var Kımıldadı içinde değil ustura gibi keskin ağzı yalnızlığın Kımıldar… Kımıldar