Miraç Bahri 1.Kısım

Sahibil hulleti vettaci fileyletil Miraç Hazret-i Fahr-i Âlem Muhammed Mustafa ra salavat Söyleşirken Cebrâil ile kelâm Geldi Refref önüne verdi selâm Aldı ol şâh-ı cihânı ol zamân Sidreden gitti ve götürdü hemân Bir fezâ oldu o demde rûnümâ Ne mekân var anda ne arz-u semâ Kim,
ne hâlidir,
ne mâli,
ol mahal Akl ü fikr etmez o hâli fehmü hal Ref’ olup ol şâha yetmiş bin hicâb Nûr-ı tevhîd açtı vechinden nikâb Her birisinden geçerken îlerû Emr olurdu Yâ Muhammed gel beru Enbiyâ ervâhı karşı geldiler Mustafâ’ya izzet ikrâm kıldılar Merhaben bik yâ Muhammed dediler Ey şefâ’at kânı Ahmed dediler Her biri kutluladı mi’râcını Dediler giydin se’âdet tâcını Göri kim meydan senindir bu gece Sohbet-i sultan senindir bu gece Ermedi evvel gelen bu devlete Kimse layık olmadı u rif’ate Çün kamusunu görüp geçdi öte Vardı erişdi ol ulu Hazret’e Şeş cihetden ol münezzeh Zü’l-Celâl Bî-kem u keyf âna gösterdi cemâl Âşikâre gördü Rabb-ül-izzeti Âhıretde öyle görür ümmeti Bî-hurûf u lafz u savt ol pâdişâh Mustafâ’ya söyledi bî-iştibâh Dedi kim matlûb u maksûdun benem Sevdiğin cân ile ma’bûdun benem Gel Habîbim sana âşık olmuşam Cümle halkı sana bende kılmışam Ne murâdın var ise edem revâ Eyleyem bir derde bin türlü devâ Mustafâ dedi Eyâ Rabb-i Rahîm Ey hatâ-pûş u atâsı çok kerîm Ol zaîf ümmetlerim hâli n’ola Hazretine nice anlar yol bula Gece gündüz işleri isyân kamu Korkarım ki yerleri ola tamu Yâ İlâhî hazretinden hâcetim Bu-durur kim ola makbûl ümmetim