90’lık Saliha Nine,7’lik Recep ve Kağnıları

Çanakkale toprakları kanla sulanırken Köyde dualar yankılanır,
yardım ederken Yedi yaşında ki bir çocuk,
Recep adıyla Şahit olur tarihe,
gözyaşıyla,
kanıyla.
Siperler kazılırken köyün hemen üstünde Analar cephane taşır,
kağnılar yükünde Evde yalnız kalır küçük Recep,
canı darlar
Gider Saliha Nine’nin kapısını aralar.
Saliha Nine yaşı 90,
hıçkırık boğazında “Vatan yanıyor!” der,
dualar var avucunda “Neden savaşamam,
neden ellerim boş kalır? Ya Rabbim,
affet beni,
bu yürek parçalanır!” Recep,
çocuksuluğuyla söz söyler nahifçe “Ben büyüyüp düşmana karşı durucam mertçe” Ama Nine,
celalli,
gözleri alev gibi “Vatan elden gidiyor,
beklemek olmaz şimdi?” Nine askerin yanına gider söylemeye “Bana cephane verin götüreyim cepheye” “Ana sen yaşlısın” deselerde dinletemez
Birkaç mermi kutusu verirler,
onu da kabul etmez.
Kağnıya yüklerler,
top mermileriyle doldu Öküzler suskun,
yolları taşlı ve yokuştu Saliha Nine önde,
Recep,
torunlar yanda Yol uzun,
mermiler iner cepheye,
şafakta.
On sefer yaparlar,
uykusuz gözleri şişti Recep yorgun ama,
yüreği gururla coştu 18 Mart sabahı,
ateşler göklere yükseldi Gelibolu,
alevle,
dumanlarla örtüldü.
Düşman gemileri vurulup sulara gömüldü Siperde askerlerin şehadeti görüldü Bir an başını kaldırdı Recep,
baktı boğaza Düşmanın kanlı gemisi,
dönmüş bir mezara.
Etrafına bakar gözü,
yüreği buz gibi Kanlar içinde Saliha Nine’nin bedeni Şehit olmuştu o da,
dileği kabul olur Gururla taşıdığı mermilerle nûr olur.
Ağlayarak yürür Recep,
çocuk adımlarla Siperin ötesinde bir görüntü karşısında Babası,
ağabeyi şehit,
üzüldü derinden Vatan için toprağa düşmüş iki can,
beden.
Çöker yanlarına,
gözyaşlarına boğularak “Merak etmeyin,
kanınız boşa akmayacak Büyüyünce asker olup şehit olacağım Saliha Nine’ye ben sözümü tutacağım.” Her 18 Mart gününde,
hatırlar
Recep o anı Şehitlerin ruhu,
koruyorlar bu vatanı “Bizler buradayız,
vatan sağ olsun,” diyorlar
Bu topraklarda,
şehitlerimiz daim yaşıyorlar.