Tahire Kübra Hatice

Kırk yaşında gelen nimet,
Verdi Allah ona en büyük saadet,
Soyu güzel,asaletli,
Tahire,
Kübra,
Hatice..
İslam’a girmeden önce,
Konuşulurdu iffeti,
Babası Hüveylid,
Kureyş’in en ileri tüccarı.
Yüce gönüllü ve ahlâklı,
Güvenilir ticarette,
Büyük kervanlar sahibi,
Temizlerden Tahireydi.
Hatice annemiz asil,
temiz,
Hüsn-ü cemalde eşsiz bir hanımdı,
Güzel olduğu kadar zeki,
Çoktu malı,
serveti,
Aynı zamanda ilim,
edep ve iffeti.
Bu yüzden rağbet eden Pek çoktu kendisine.
Lakin o,
hiç kimseyi Kabul etmezdi yine.
Çünkü rüya görmüştü O günlerde bizzat,
Bu yüzden hiç kimseye Etmiyordu iltifat.
O gece,
rüyasında Görünmüştü ki ona Ay gökten yere inip,
Giriverdi koynuna.
Ayın o parlak nuru,
Sonra da koltuğundan
çıkıp Bütün âlemi aydınlatmıştı o an.
Biliyordu kendisine verileni.
Evlenme teklifi gönderdi Resulullah’a Teklifi sevinç ve neşeyle kabul edildi Kendini o yüce serverin yanında buldu İlk helalliği oldu İlk iman edeni oldu Kainatın Efendisi’nin Haticesi Evlatlarının annesi,
Ümmetlerin ilk annesi oldu.
Yeşil ve beyaz giyer Duru beyaz tenli,endamlı Hilal gibi siyah kaşlı Zerafet timsali ince ruhlu.
Hira,dağların dağı,
Mekke’ye bakar yönü,
Bir hayli de yüksek,
Mesafesi uzaktı.
Anaların hası Hatice,
Çıkardı evinin çatısına,
Hira’da duran Efendisini,
Beklerdi sevda yolcusunu.
“Ey Hatice neden yaparsın böyle,
Hava çok sıcak,
Yaşlı vücudun,
Yorgun düşecek “dediklerinde “Benim Efendim,
Güneşin altında,
Ben gölge de,
Duramam ondan sebep”derdi.
Muhabbet ve birlik,
Eşler arasında olmalı,
Bize örnek oldun,
Yaşayarak gösterdin bunları.
Hira,uzun kalışlara gebe,
Efendisi’ni düşünür Hatice,
Ona olan sevgisi,
Düşürür onu Hira yollarına.
Emrinde pek çok hizmetçisi,
Fakat kendisi gidecek,
Efendisine pişirdiğini,
Kendi eliyle verecek.
Görmeden yüzünü,
Yaşayamaz
Hatice.
Sürmeli bakışını,sevgisini,
Sevdasını alacaktı Hatice.
Hak Teala hayran,
Cebrail hayran Gelen yolcuya,
Selam gönderdi O’na Cibril’le Kâinatı yaratan.
Dağdan indi Ahmed,
Hanımına kıyamazdı,
Onu Allah’ın selamını ,
Vereceği köşkle muştuladı.
İcabe de karşıladı Resulullah,
Vereceği cevabı düşündü Hatice,
Gelen selam en büyüğündü,
İçinden geleni dedi; “Allahümme ente’sselâm ve minke’sselâm tebârekte ve teâleyte yâ ze’lcelâli ve’l-ikrâm.” “Allah’ım,sen selamsın.
Selamet de sendendir.
Ey Celâl ve İkrâm Sâhibi Sen münezzehsin,Sen yücesin.” Her namaz sonu,
Okuduğumuz bu selamla,
Cevap verdi Hatice,
Gelen o yüce selama.
O,
Resul-i Ekrem’e Çok hizmet ettiğinden,
Allahü Teâlâ da Hoşnut oldu kendinden.
Peygamber Efendimiz Hatice’ye dedi ki; “Ey Hatice,
Rabbimiz bana emreyledi Müjde ver Hatice’ye Allah sana beyaz inciden Bir köşk verecek cennette Orada olmayacak Ne sıkıntı,
ne de keder Artan ve de ebedi kalacak nimetler” Hatice anamız,
Kübradır,
Tahiredir,
Kibar,
afif,
nezaket timsali Mü’minlerin anasıdır.
Resulün sırdaşı dert ortağı En büyük desteği zevcesi Herkes düşman olurken Allah’ın Habibi’ne,
Teselli veriyordu,
O’nun nurlu kalbine.
Fatıma Annemiz sordu babasına “Babacım İmran kızı Meryem ne idi?” Dedi Resulullah; “O kendi devrinin kadınlarının hanımı idi.
Sen de kendi devrinin kadınlarının hanımısın.
Hatice’de son devrin kadınlarının en iyisi ve hanımıydı.” Afif ve rikkatli kalbiyle Sevgi dolu,
fedakar Düşüncesi ve kalbiyle Efendisinde kaybolandı Hatice Saadet diyarının annesine,
İki kefeni nur olana,
Cennet hanımlarının faziletli incisine,
Hüzünle uğurlanıp,
Şerefle cennette karşılanan,
Resulullah’ın can zevcesine,
Selam olsun Seyyitlerin Anneannesi Hatice Tahire Kübra’ ya…