Kada Adem zemlji panu,
brez Dženneta svog ostanu,
mrak bijaše sve do kraja,
nigdje sunčevog treptaja! Sa sto tuga i uzdaha pita “Gdje je moja Hava?” Vesvesa ga prevarila,
Havu crna noć sakrila! Tad se sjeti otac Adem pa na sedždu Rabbu pade,
diže podlaktice mlade pa kroz suze zborit stade “Rabbi,
ja sam griješan sade,
sihirbaz mi se prikrade; ako milost mi ne dadeš,
‘vako ostaću bez nade!” I tad,
potlje tog sabaha,
potlje tobe,
tog uzdaha,
pomoli se sa istoka Sunce nježnog lica,
oka… I na brdu Arefatu,
povijenu na rekjatu,
svoju milu Havu viđe pa do njenih stopa priđe…
Bu eser Prvi Sabah Na Zemlji ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
