Ey münzel-i “Kur’ân-ı Mübîn” âleme rahmet V’ey hilkati insanlık için en yüce ni’met Sıyrıldı kudûmunla ufuklardaki zulmet Nûrunla bulundu der-i gencîne-i hikmet Lutfeyle bu bîçâreye ey şâfî’-i ümmet Sevgindir efendim bize sâhâ-yı selâmet “Levlâke” deyüp şânını ey zât-ı mu’allâ Zâtında senin çehre-numûn eyledi Mevlâ Sensin güzelim Rabbine mir’ât-ı mücellâ İrfâne eren bildi seni cümleden evlâ Lutfeyle bu bîçâreye ey şâfî’-i ümmet Sevgindir efendim bize sâhâ-yı selâmet Âşıklarının ettiği feryâd ile efgân Bülbülleri hâmûş ediyor ey gül-i handân Izhâr ediyor aczini medhinde sühândân Geçmez mi firâkınla yanan cân u cihândan Lutfeyle bu bîçâreye ey şâfî’-i ümmet Sevgindir efendim bize sâhâ-yı selâmet Nâ-sâye-i bî-şekkinin ey nûr-i mücessem Ekvân senin resmin ile oldu müressem Nûrundur eden çehre-i ferdâyı mübessem Kurbân olurum kimde senin bûyini sezsem Lutfeyle bu bîçâreye ey şâfî’-i ümmet Sevgindir efendim bize sâhâ-yı selâmet Sen âleme rahmet diye halk oldun ezelden Teşrîf-i kudûmunla teâlallah tezelden Dünyâyı mutahhar kılıverdi rezelden İhsân umulur sen gibi bir böyle güzelden Lutfeyle bu bîçâreye ey şâfî’-i ümmet Sevgindir efendim bize sâhâ-yı selâmet Firkatle yanıp yakmadayım kendimi kendim Nefsim beni terk etmedi pek arzu-pesendim Bittim eridim vâ-esefâ gayrı tükendim Rahmet nazarın benden ermez mi efendim? Lutfeyle bu bîçâreye ey şâfî’-i ümmet Sevgindir efendim bize sâhâ-yı selâmet “Hikmet” sana mensûbiyyetiyle müşerref Lâkin ne yazık jeng-i günâhıyla muarref Kıtmîr olabilmek bile dergâhına ne şeref Memdûh-i Hudâ’sın olamam ben sana vassâf Lutfeyle bu bîçâreye ey şâfî’-i ümmet Sevgindir efendim bize sâhâ-yı selâmet
Bu eser Ey Münzeli Kur'an'ı Mübin ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
