Yağmur

Var edenin adıyla insanlığa inen nur Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından
Toprağı kirlerinden arındırır bir yağmur Kutlu bir zaferdir bu ebabil dudağından
Rahmet vadilerinden boşanır ab-ı hayat En müstesna doğuşa hamiledir kâinat

İhtiyar cübbesinden kan süzülür Nebinin Gökyüzü dalgalanır ipekten kanatlarla Mehtabını düşlerken o mühür sahibinin Sarsılır Ebu Kubeys kovulmuş feryatlarla Evlerin arasına dikilirken yeşil bayrak Yeryüzü avaredir yapayalnız ve kurak

Ayrılığın bağrında büyüyen bir yaradır
Seni hissetmeyen kalp kapısız zindan olur Sensiz doğrular eğri beyaz bile karadır
Sesini duymayanlar girdabında boğulur Ana rahminde ölür sensizlikten bir cenin Şaşkınlığa açılır gözleri görmeyenin Saatlerin ardında hep kendimi aradım Bir melal zincirine takıldı parmaklarım Yeryüzünde seni bir görmüş de ban olsaydım