Bir sonbahar günü geçti gitti Ne bahar ne yaz Ne kış ne güz dönmemecesine Oysa o kadar muhtaç o kadar hasretlikti Nesiller boyu hep bekledik Gözlerimiz yollarda gelmedi bir türlü asırlarca
Hala düşündükçe gözlerim dolar içim yanar Hala ona muhtaç Hala ona hasret Dönmek Bilmiyor
Gönlümde yanar bir ateşin közü Sönmek bilmiyor sönmek bilmiyor İçime düştü benim bir acı sızı Dinmek bilmiyor dinmek bilmiyor Dinmek bilmiyor dinmek bilmiyor Gitti bir kere dönmedi geri Dolmuyor inan ki dolmayan yeri Hasretim ona yıllardan beri Dönmek bilmiyor dönmek bilmiyor Dönmek bilmiyor dönmek bilmiyor
