Ölüme Saklandı Annem

Gözlerim acı çeker yokluğuna baktıkça Melekler,melekler seni taşır gamlı omuzlarımda Bu gün saçlarımı topladım akşamın sokağında Ellerimde duruyor beyazlığın Kalbimle çalıyorum sana benzeyen bütün çehrelerin kapılarını Yanlış düğmelediğim hırkamın arasından,
Acemi bir rüzgar gibi giriyorsun içime.
Sarsıyorsun beni,
beni,beni yakalıyorsun annem.
Dünyanın yalanı çarpmasın diye yüzüme Beni çağırıyorsun anne.
Cennete götürecek duaların haylaz duran yakama iliştirip gidiveriyorsun Gözlerim acı çeker yokluğuna baktıkça Melekler seni taşır gamlı omuzlarında Bir saate bakıyorsun anne,bir de bensizliğe Pencerenin kahkülleri perdeleri açarak Her akşam uyandırıyorsun sevimli telaşını Kapının yanına tahta sandalyeni atıp Geleni,geçeni bana benzeterek avutuyorsun kendini Tespihinin gölgesiyle oynadığında kediler Gülümseyerek dinliyorsun vaktin en geç ezanlarını Anne Seni bensizlikten başka telaşlandıran Beni de sensizlikten başka gamlandıran Hiçbişey yok inan Gözlerim acı çeker yokluğuna baktıkça Melekler seni,seni taşır gamlı omuzlarında Kurumuş çamaşırları katlayan gölgeni görüyorum antreden İnce sesinle söylediğin şarkıların arasına Salkım salkım dökülüyor gözyaşların Ve biliyorum ki o çamaşırlar hiç kurumuyor Ve biliyorum ki sesinle kapatıyorsun acını toprağın İlk,ilk yaramazlığımı affeden arkadaşım annem Son pişmanlığımı affeden dostum,annem Sen,sen yüreğimden silkelemeye kıyamadığım cennet kilimi Sen yattığımda kalbimi uyutmayan şefkat döşeği Ve sen,sen çocukluğumu sakladığım gözyaşı hazinesi Gözlerim acı çekiyor yokluğuna baktıkça Melekler seni taşıyor gamlı omuzlarında Elbisenden bir parça koparıp,bağladım gözlerimi annem Bağladım ki,bağladım ki gözlerim senden kalan son parçalara yapışsın Üzerime göçen yetimliğin altında kaldım anne Benim depremim sensizlikle başladı Kaldırıma uzatılmış ayakların dağladı taşların bağrını Şimdi taşlarda ağlıyor anne Şimdi taşlarda çekiliyor yüzünden Seni son kez tutayım kucağımda Sen beni taşlardan ve duvarlardan sakladın o gece Bana izin ver anne Bana izin ver anne ben de seni cennete kadar saklayım içimde Anne,anne sana bu acıyı yokluğun kapanmış gözlerinden yazıyorum Sana bu acıyı son nefesini şehadetlerle süsleyen içli topraklardan yazıyorum Kalemimin mürekkebi gözyaşlarımdan Gözyaşlarım saçlarında beyaz bir kaftan gibi duruyor anne Üzerime göçen yetimliğin altında kaldım Beni son kez uğurladığın kapıların kursağında uyudum Ve yutkundukça kalbime batan sensizliğin altında kaldım bende Benim depremim,benim depremim şimdi başladı annem Şimdi başladı,gözlerim acı çeker yokluğuna baktıkça Melekler,melekler seni taşır gamlı omuzlarıma