Peygambere Övgü

Resul haz duyardı gece kalkmaktan Hakkın huzurunda fazla kalmaktan Ayaklar şişerdi namaz kılmaktan yazık bana yazık aykırı gittim Onun sünnetine ihanet ettim Kolay mı sanırsın nefisle savaş günlerce evinde kaynamazdı aş Açlıktan karnına bağlıyordu taş o bir Peygamberken böyle yaşardı işte bu sebeple zoru başardı Dağlar altın olup arzetti kendin elinin tersiyle reddeden sendin Allah büyük vekil o yeter derdin Onlara gösterdin yücelik neymiş soyluluk soysuzluk dinginlik neymiş Yaşadığı hayat,
çektiği çile zühdünün delili sayılsa bile hepsini anlatmak gelmez ki dile Fakirlik övüncüm diyebilene belâlar bal olur yiyebilene Vahdet sarayına mahrem olanın ilhamını daim Arş’tan alanın hatırına dünya yaratılanın Hak’dan başkasına meyli mi olur O en büyük hazzı kullukta bulur Sevgili Peygamber gerek duyarsa emreder veyahut yasak koyarsa deme ki “kabulüm,
bana uyarsa!” İster evet desin isterse hayır elbette hepsinde vardır bir hayır Hakk’ın Habibi’dir dertlere derman şefaat yetkisi elinde ferman imdada yetişir dilediği an Mahşeri andıkça sarar bir sızı kurbanın olayım unutma bizi İnsanları davet etti Allah’a kulluk etmesinler başka ilaha sapmasınlar küfre,
şirke bir daha Ona sarılanlar güvenliktedir her iki dünyada esenliktedir Bütün Nebilerden üstündür el hak bir başka özenle yaratmıştı Hakk hele bir ilmine keremine bak Onun kemaline eren olmadı daha öylesini gören olmadı Bütün Nebilerin sensin ulusu irfan denizinden avuç dolusu kerem sağanağından bir tek yudum su İstiyorlar senden yâ Resûlallah sunuver kansınlar,
Elhamdülillah Görmemiştir varsa feleğin gözü duymamıştır asla böyle bir sözü sen ilmin kaynağı,
hikmetin özü Diğerleri ancak nokta gibidir üç beş harekeden sade biridir Siret ve sureti tamam olunca Nebiler fihristi hitam bulunca en sonra O geldi vakit dolunca Arınıp süzüldü,
kemale erdi Bu sebeple Allah Habibim derdi Âlemde hüsnüne yoktur bir bedel böyle hükmeylemiş takdir-i ezel son Resul olmalı güzelden güzel Feyzini güzeller hep senden alır yanında güzellik pek sönük kalır Şu Hristiyanlar gör ki n’eyledi tevhide aykırı sözler söyledi “İsa ilah” deyip bühtan eyledi Ayrı tut ilahtan aciz beşeri övebildiğince öv Peygamberi Ulvî dileklerle,
aydın yüzlerle titreyen dudaklar,
nemli gözlerle adını anarken kutlu sözlerle Sakın bu övgüde aşırı gitme şirki andıracak sözü sarf etme Onun irfanını kim sezebilir kim anlatabilir,kim yazabilir söz incilerini kim dizebilir Divanlar dolusu bunca emekler yine de bu meydan şairi bekler Bütün bunlar ona Hak’tan inayet gösterdiği bunca mucize,
âyet Zâtı kadar büyük olsaydı şayet İsmi anılınca yer yarılırdı çürüyen kemikler hep dirilirdi Mutluluk,
esenlik onun izinde her ilkesi makul,
her emri zinde akla güç gelenin yeri yok dinde Onun her sözüne “âmennâ” dedik ne şüpheye düştük ne de gevşedik Bir bilsem ki ona bende olanın yanında bulunup feyiz alanın farkı mı var ondan uzak kalanın Onu anlamaktan acizdir beşer kemalini gören akıllar şaşar Bir ışık ki yansır Arş’a ulaşır anlatmak ne mümkün,
dilim dolaşır O bir güneş,
bakan gözler kamaşır Nuruna pervane âşık gönüller sevdasıyla açıp solmada güller Varlığı sadece dıştan görenler uyurgezer gibi ömür sürenler ışıktan çok karanlığı sevenler Ne bilsin Muhammed Mustafa kimdir nübüvvet nasıl bir nurlu iklimdir Elbet anlatamaz şâir böylesin nutku tutulmuştur,
kalem neylesin bırak da son sözü ilim söylesin Âdem evladının o en hasıdır yaratılmışların en âlâsıdır İnsanlık lâhuttan beklerdi haber kurtuluş dilerdi nice derbeder mucizeyle gelen bunca Peygamber Hep senin nurunu yansıtıyordu müjdeciyiz,
önce geldik diyordu Doğar güneş,
mahcup yıldız saklanır yıkanır güneşle,
yunup paklanır akşamla birlikte çıkıp aklanır Güneş sensin,
onlar birer yıldızdır nurundan yansıyan parlak yaldızdır Bir fıtratı var ki özel mi özel kudret hiç üstünden çekmemiştir el hılkati ne güzel,
huyu ne güzel O bize Allah’ın büyük lutfudur şans denen şey varsa eminim budur Açtıkça çiçekler hep onu ansın dolunay görsün de haline yansın keremi yanında derya utansın Zaman da öğrensin enginlik neymiş sonluluk,
sonsuzluk,
dinginlik neymiş Ürperir ilk gören,
sert biri sanır tanıyınca sever,
heyecanlanır asaleti karşısında utanır O bir kral değil,
Hak Peygamberdi sahte ünvanları hep yere serdi Sedeftir,
esrarı saklıyor özü hikmetin kaynağı incidir sözü aydan da aydınlık mübarek yüzü Özüne sözüne hayranım ey dost yolunun tozuna kurbanım ey dost Düşte gördüğümü gerçekte bulsam gül olup Ravzanda açılıp solsam nola toprağında birtek kum olsam Toprağın ıtrıyla kâinat dolsun Onu öpüp koklayana aşkolsun