Gülün Yari Efendim

Söz biter; hıçkırığa boyanır birgün daha Suret-i cemalimde mahzun çocuklar
çağlar
Benden alır hüznünü seni görmemiş saha Fikrimin hicretine tam on dört asır ağlar
Efendim! An yaralı,
bu güz sensiz hastadır
Semalarda titreşen dualarım yastadır
Toplanır birer birer deryasına seherin Nurundan almak için ruhani güvercinler
Bilmezler,
günah nedir; nerde izi kahırın Sesini duyamayan kalbim elimde inler Efendim! Dil isyanda,
zikre seni katıyor Hâlbuki yüreğimde kaç bin Leheb yatıyor Kutlu var oluşların en mukaddes olanı Duası Abdullah’ın,
Âmine’nin rüyası Sen ey ana rahminin boynu bükük kalanı Cihanşümul doğumun en haşmetli ziyası Efendim! yokluğunun diğer adıdır ziyan Varlığını haykıran sözlere emridir; yan! Sen ki Kureyş müjdesi gonca gonca açılan O İlahi rahmetin merhamet yüklü gizi Bir feth-i mübîndin ki karanlığa saçılan Bitmedi,
bitmeyecek zulme verdiğin sızı Efendim! sensizliğim tüketti nedenimi Istırap katre katre sarıyor bedenimi Yaralı yüreğiyle yağmurları ağlattı Ardından bakıp kalan gül Mekke sokakları Gizli bir inilti ki derdi öze bağlattı Yılların firakıyla ağrıdı şakakları Efendim! kir ve kan’dır çağın yüzünden sızan Nasıl şaşırıp kaldı yönü kefensiz mizan Hani âli bayramı yaşamıştı Medine Ram olup varlığına kurtulurken yoklardan
Ve takva yazar iken canını yüce dine Hala utanır Taif yürüyen ayaklardan
Efendim! Kör iz ‘anla emrine uyamadım Düştüm de yollarına kokunu duyamadım Bilallerin göğsünde iman ederken taşlar
Onunla haykırdılar; Allah,
Resul ve Ehad Huşu hakikatine nasıl koşmuştu başlar
Kanını toprağına değdiremedi Uhud! Efendim! suretinle ifşa oldu nur nişan Sırtındaki mühürde hayat buldu sonsuz şan! Ne güzel gülümserdin Ayşe’nin iffetine ‘Beni nasıl sevdin? ‘ e cevabındı; kördüğüm Çölde kumlar
şahitti sevdanın saffetine Şimdi bir masal gibi kitaplara sorduğum Güzel ahlâk verilmiş özündeki hamura.
Ellerim,
bir güzide yakarışın kelamı Mazide nefes alan çöllere hasret sürgün Muazzam çığlıkların yönü meçhul selamı İşte hicrana perde ihtiyar gece ve gün Efendim! Bilemedik niye güzeldir güller
Ve o lâtif gülleri koparamayan eller.
Efendim! An yaralı,
bu güz sensiz hastadır
Semalarda titreşen dualarım yastadır