Kalyonları emrinle yürüttün karalardan
Çılgın Boğaz’ın taşla kilitlendiği günde Zincirlere vurdun deli deryayı önünde Açtın yeniden mucizeler devrine cedvel… Sânî-i Muhammed misin,
ey Fâtih-i evvel? Târih o devirler devirip gelmiş olan pîr Görmüşse de devler devi binlerce cihangir Der-hâtır eder bir seni “Fâtih” denilince Bir sen bu cihan fâtihi beş kıt’a dilince Zaptettiğin iklime havârî gibi girdin; Dünyâya o gün sen medenî fethi getirdin! Çöktüyse hücumunla birer dağ gibi sedler,
Çiğnenmedi at nalları altında cesedler; Allâha kavuştuysa ezan sesleri yerden Bir gün bile eksilmedi çanlar kulelerden; Bir köhne çağın hükmüne son verdiğin anda Hükmünle senin bir yeni çağ doğdu cihanda Fethetmedin İstanbul’u yalnız bu seferle,
Serhaddini tuttun vatanın aynı zaferle,
Tuttun ve muhafız gibi durdun başucunda; Fâtih kılıcın kabzası hâlâ avucunda! Ruhun beş asır sonra vücûdun gibi canlı; Hâlâ kır at üstünde yağız bir delikanlı!
Bu eser Enginlere At Sürdüğün ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
