Ya İlahi Ger Sual Etsen Bana

Yâ ilâhi ger suâl etsen bana Bu durur onda cevâbım uş sana Ben bana zulm eyledim ettim günâh Neyledim nettim sana ey pâdişah Gelmeden dedin hakıma kem diye Doğmadan dedin âsî Âdem diye Sen ezelde beni âsî yazasın
Doldurasın
âleme avâzesin Her ne dilersen hakkımda işledin Ne tuşa durdum ise sen tuşladın Ben mi düzdüm beni sen düzdün beni Pür ayıp niçin yarattın ya ganî Gözüm açıp gördüğüm zindân içi Nefs ü heva pürdolu şeytân içi Habs içinde ölmeyeyim diye aç Mismil ü murdâr yedim bir iki kaç Nesne mi eksildi mülkünden senin Yâ sözüm geçti mi hükmünden senin Rızkın alıp seni muhtaç mı kodum Ya öyünün yiyüben aç mı kodum Kıl gibi köprü yaparsın geç diye Geçüben kevser şarâbın iç diye Kıl gibi sırattan
Âdem mi geçer Ya üzülür ya dayanır ya uçar Yine fazlındır kulunu geçiren Geçüben kevser şarâbın içiren Kulların köprü yaparlar hayr için Hayrı oldur kim geçerler seyr için Pes gerek kim onda muhkem ola ol Kim görenler diyeler uş doğru yol Terazi kurdun günâhım tartmaya Kasd edersin beni oda atmaya Terazi ona gerek bakkâl ola Ya bezirgân tâcir ü attâr ola Çün günâh murdârların murdarıdır
Hazretinde yaramazlar kârıdır
Pes niçin murdârı açıp tartarsın
Sen gerek lutf ile onu örtesin
Şimdi dersin seni oda urayım Şerri bir denk artık ise göreyim Şerri azatmak gerektir hayrı çok Hayrı olmayanlar oldu onda yok Sen basirsin hod bilirsin hâlimi Pes ne hâcet tartasın
âmâlimi Haşa li’llâh senden ey Rabbü’l-enâm Sen temâşa kılasın ben hoş yanam Geçmedi mi intikamın öldürüp Çürütüp gözüme toprak doldurup Bir avuç toprağa bunca kıyl u kâl Neye gerek ey Kerîm-i zü’l-celâl Kara kıldan
çün (ki) ağardı ak kıl Bu cihân sevdaların elden kogıl Çün Yunus’dan gelmedi hergiz ziyân Sen bilirsin
âşikâre ve nihân Olmasın bizden sana ayruk cevâb Söz budur va’llahü a’lem bi’s-sevâb