Bir Göz ki Onun Olmaya

Ol düşmenidir sâhibinin baş üzerinde Kulak ki öğüt almaya her dinlediğinden Akıt ana sen kurşunu hemen deliğinden Sol el ki olmaya hayr-ü hasenâtı Verilmez ona Cennet ilinin derecâtı Ayak ki ibâdet yolunu bilmez onu kes Öğrensin onu mescid önünde kapıda as Bir dil ki Hakk’ın zikri ile olmaya mu’tâd Urma sen ol et pâresine dil deyu hiç ad Nefsim deme şol dîve ki ilter seni şerre Nefis odur anın fikri vü meyli ola hayre Gönül müdür ol kim içi vesvâs ile dolmuş Kibr ile hased askeri her yânını almış Şol cân ki fekat cismi diri tuta deme cân Hayvanda da vardır o damarlarda dolan kan Can ol ki Nefaht-ü dedi Kur’ân’da ana Hakk O nefha-i Rahmâniyyedir bu sırr-ı mutlak Ol rûh-i izâfiye kim erdi odur insân Ol nokta-i kübrâdır olan sûret-i Rahmân İnsanda denür ana dahi hem Âdem-i ma’nâ Hem rûh-u musavverdir o hem âkil-ü danâ Zirâ ki cihâna niye geldiğini bildi Maksûd olunan matlab-i a’lâsını buldu Ol nefha imiş diri tutan cümle cihânı Ol nefha imiş zîynet eden bâğ-ı cinânı Ol nefha ile oldu imâret bu avâlim Ol nefha ile doldu kamû yedi ekâlim Ol nefha ile gözü açıklar görür ibret Ol nefha ile işidilir ma’nâ-i hikmet Ol nefha imiş Âdem’e bil meşreb-i a’lâ Ol nefha imiş kâf-ı vücûdundaki Ankâ Dil anın ile kıldı özün zikrine mu’tâd Ol nefha ile dâim eder yâr adını yâd El anın ile vermeğe meyl eyledi mâli Ayak dahi doğrulttu bu nefha ile yolu Nefs anın ile râzıyye-vü marzıyye oldu Emmâreliğin terk edüben tezkiyye buldu Rûh anın ile etti semâvâta urûcu Kıldı melekûta dahî anınla vulûcu Ulvî olup ıtlâka eriştirdi sülûku Mülki şu ki terk ede bulur şâh-ı mülûku İniş dahi yokuş bir olur cümle yanında Cismindeki can gibi bulur dostu canında Gider ikilik birlik olup her şey olur Hakk Çün gide bulut âleme gün doğa muhakkak Ol nafha ki Âdem demidir
Âdemi iste Ol demde Niyâzî erilür menzil-i dosta