Derman Arardım Derdime

Bürhan sorardım aslıma,
aslım bana bürhan imiş

Sağ ü solu gözler idim,
ben dost yüzün görsem deyû Ben taşrada arar iken ol can içinde can imiş

Öyle sanırdım ayriyem dost gayrıdır ben gayriyem,
Benden görüp işiteni bildim ki ol cânân imiş.


Savm ü Salât ü Hacc ile sanma biter zâhid işin İnsan-ı kâmil olmaya lazım olan irfan imiş

Kanden gelir yolun senin,
ya kande varır menzilin Nerden gelip gittiğini anlamayan hayvan imiş

Mürşid gerektir bildire Hakk’ı sana Hakkal yakîn Mürşidi olmayanların bildikleri güman imiş

- Anla hemen bir söz dürür yokuş değildir düz dürür,
Âlem kamû bir yüz dürür gören anı hayrân imiş.


İşit Niyazi’nin sözün,
bir nesne örtmez Hak yüzün Hakk’dan ayan bir nesne yok,
gözsüzlere pinhan imiş