Ezelden âdet-i Mevla dostuna Sevdiği kulunu mübtelâ eyler; Alınca abdini kerem destine Anı bir dert ile ibtilâ eyler.
Sabr ile selâmet buldu erenler,
Belâların baldan tatlı görenler,
Her ne gelse Hak’tan lezzet bulanlar,
Dergâhında ânı ictibâ eyler.
Her bir derdin elbet dermânı vardır,
Derman ise derde dâima yârdır.
Erbâb-ı derd olan bil,
bahtiyârdır; Derd ile kurbiyet intihâ eyler.
Derd o dur ki,
kulu bahtiyâr eder; Derdi derman olur,
veremler gider.
Derdliye Mevla’sı merhaba eder,
Lutfi bu derd abdi zü’l-velâ eyler.
Bu eser Ezelden Adeti Mevla ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
