Ağlar Yakup

Ben bir Yakup idim kendi halimde Mevlanın ismi vardı dilimde Aldırdım Yusuf’u Kenan ilinde,
ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu

Yusuf’um hocada okumaz oldu onun bülbül dili şakımaz oldu Alnındaki nuru parlamaz oldu ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu

Akardı Yakub’un gözünün yaşı,
ah ettikçe eritir demiri tuncu Yusuf’u kuyuya attı kardeşi,
ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu

Attılar kuyuya şehit kastına Cebrail yetişti Mevla dostuna İhlas ile çıktı suyun üstüne ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu

Yusuf’un gömleğin alkan ettiler kurtlar yedi diye bühtan ettiler Yusuf’u götürüp bilmem nettiler ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu

Kenan’ın kurtları toplanıp geldi biz yemedik diye içtiler andı Yakup’un feryadı Arşa dayandı ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu