Ben Bir Yakup İdim

Ben bir Yakub idim,
kendi halimde,
Mevla’mın ismi var her an dilimde Aldırdım Yusuf’umu/yavrumu Kenan ilinde ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye Yusuf’um hocada okumaz oldu onun bülbül dili şakımaz oldu Alnındaki nuru parlamaz oldu ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye Akardı Yakub’un gözünden yaşı ah ettikçe eritir dağları taşı Yusuf’u kuyuya attı kardeşleri ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye Attılar kuyuya şehit kasdına Cebrail yetişti Mevla dostuna İhlâs ile çıktı suyun üstüne ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye Bir dertli bulsam da derdimi yansam yandım hasretine bağrım dağlasam Yusuf’un cemalin bir daha görsem ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye Bezirgan geçip giderken yolundan
Yusuf’u çıkardı hemen kuyudan
Yusuf sonra oldu Mısır’a sultan ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye Yusuf’un gömleğin al kan ettiler kurtlar yedi diye bühtan ettiler
Yusuf’u götürüp bilmem nettiler ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye Kenan’ın kurtları toplanıp geldi biz yemedik diye içtiler andı Yakup’un feryadı Arşa dayandı ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye Şam’ın yaylasına çıksam ağlasam/yaylasam insem aşkın deryasını boylasam Arap evlerine sual eylesem ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye/ah yavrum diye Yusuf’u kardeşleri kuyuya attı Hakkın emri ile Cebrail tuttu Yedi gece gündüz kuyuda yattı ağlar
Yakub ağlar
Yusuf’um diye