Kaldırımlar

Sokaktayım,
kimsesiz bir sokak ortasında Yürüyorum,
arkama bakmadan yürüyorum Yolumun karanlığa saplanan noktasında Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum

Bana düşmez can vermek,
yumuşak bir kucakta Ben,
bu kaldırımların emzirdiği çocuğum Aman,
sabah olmasın bu karanlık sokakta Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum

Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar
İn cin uykuda,
yalnız iki yoldaş uyanık Biri benim,
biri de serseri kaldırımlar
Kaldırımlar; çilekeş yalnızların annesi Kaldırımlar; içimde yaşamış bir insandır
Kaldırımlar; duyulur ses,
kesilince sesi Kaldırımlar; içimde kıvrılan bir lisandır
Ne sabahı göreyim,
ne sabah görüneyim Gündüzler size kalsın,
verin karanlıkları Islak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim Örtün,
üstüme örtün serin karanlıkları

Uzanıverse gövdem taşlara boydan boya Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi Dalıp,
sokaklar kadar esrarlı bir uykuya Ölse kaldırımların kara sevdalı eşi

Ben gideyim yol gitsin,
ben gideyim yol gitsin
İki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler
Tak,
tak ayak sesimi aç köpekler işitsin
Yolumun zafer takı,
gölgeden taş kemerler