Yollar

Her yanın türlü türlü tuzak Ha bir de yıllar var Yıllar var hiç yaşamamışsın Yıllar var nasıl geçmiş şaşmışım Meğer meğer bir bedenin taşıdığı boş bir başmışım Zannediyormuşum ki çok çok mesafeler aşmışım Aslında bir dağın zirvesindeki sıradan bir taşmışım Hey gidi yıllar hey meğer ben ne aldanmışım Kurban olunası canlar verilmesi yollar peşindeyim Ben de herkes gibi doğru bildiğini yapabilme düşündeyim Bilmiyorum belki uçurumun eşiğindeyim belki de Hakkın beşindeyim Dediğim gibi ben bir kurşunluk canımla inandıklarımın peşindeyim Umutsuzluk ülkesinin bahtsız çocuğuyum hayatla kara kış ortasında Karanlıkların en koyusundan tanışan mahallenin en mütevazı neferiyim Elindeki bir lokma somunla mutlu olmaya çalışan İşin işin komik tarafı bozkırların en yükseği zıplayabilen çekirgesiyim İlk 2 hakkını kullanıp üçüncüsünde kefeni yırtmaya kalkışan Görünen o ki umut yok son sıçrayışta da halim perişan Aslına bakarsan şöyle şöyle alengirli bir tam soylu bir attı bana yakışan Bir sürü insan olmalıydı çevremde asaletinden küçük dillerini yutup birbirleriyle bakışan Ha az daha unutuyorduk hizmetçilerin mi olmalıydı benim Bana hizmet edebilmek için birbirleriyle yarışan Kızma hemen ya kızmayın dedim ya umutsuzluk ülkesinin bahtsız çocuğuyum ben Rüzgâr ekip fırtına biçip hayalleriyle yaşayan Nedir beni sayfa sayfa yazdıran Nedir benim kafamı bozdurup beynimde dipsiz kuyular kazdıran Kimin ki ben kimim Okyanustaki damlayım cüsseme bakarsan Hele bir uzaya çıkarsan ayın bile haberi yok var olduğumdan Kimim ben Mecnun muyum veli miyim deli mi? Mecnunsam sevgili Leyla’m nerede Veliysem niye kimseler koşmaz peşimde Allah aşkına deli isen mi şu kalemin ne işi var benim elimde Artık takat kalmadı dilim de kimim ben kimim kimim Nereye koşuyorum böyle doludizgin Sanırsın dünya bana kalacak Sanırsın dünya benim olacak Gerçi o kadar hırslıyım kinim Dünyayı bana verseler vallahi gıkım çıkmayacak Acaba acaba öldüğümde o koca dünya benim mezarıma nasıl sığacak İyi de dünya benim olduktan sonra öleceksem bunda karım ne olacak Dün gibi hatırlıyorum çocukluğumu Canım sıkıldı mı uçak olur uçardım evin içinde O masadan bu sandalyeye bu kanepeden o sedire Anam anam Osmanlı hatunu Pek ses etmezdi ta ki düşünceye kadar bir bardak ya da çanak yere Bazen taktığım gibi anamın oklavasını belime Savulun Battal Gazi geliyor diye koşardım mahallenin orta yerine İşte o zaman vay mahalledeki çocukların haline Hayat işte keşke keşke hep çocuk olarak kalabilseydim O zaman kimse bir şey demiyordu benim Battalgazi’liğime Sinirlenmesinde bile merhamet sezilen anamdan kaçıyordum mahalleliden şikayet geldiğinde Anamdan kaçmak bile oyundu benim için Oyunun sonu biraz acı bitiyordu ama olsun Her şeyi unutuyordum helvalı ekmeğin aldığımda Ve şimdi Şimdi karanlıkların en koyusundan çıkmazları Yelken açmış Umutsuzca kürek çekiyorum kurtulabilmek umuduyla Anamın helvalı ekmeğini arıyorum görünüşü göle dönmüş rengi kapkara okyanuslarda Bulduğumu sanıyorum her seferinde Ahanda ekmeğim Diyorum ve bir diş atıyorum iştahla Helva yerine zakkum çıkıyor ekmeğimin arasından Velhasılı kelam olmuyor işte ne yaparsam yapayım bulamıyorum çocukluğumdaki huzuru Ve bir türlü yakalayamıyorum Elimdeki Oklavayla Battal Gazi olabilecek o saf ve tertemiz ruhumu Neredesin ey benim sevgili babam Neredesin gel gör de çocukken yumruk atmayı öğrettiğin adamın Hayatın küçük bir tokadıyla yerlerde nasıl süründüğünü Gel gör de aslanım diye bağrına bastığın çocuğun düşünce girdaplarda çırpınırken nasıl miyavladığını Babam benim çakmak bakışlı Kartalım benim Hatırlıyorum bizi duydukça giydirdikçe mutlu oluyordum Hani sen babasın ya hep veriyordun Yok demiyordun bilmiyordum ki Yok dememe uğruna iki otobüslük yolları yürüdüğünü Bilmiyordum Helvalı ekmeği yiyebilmem için bir adamın sabahtan akşama kadar ter döktüğünü Acaba senin terin miydi ki o ekmeği o kadar tatlı yapan Babam benim Çocukken bana kocaman görünen vefakâr adam Sen veriyordun onlar alıyorlar Sormadan acımadan gözyaşlarımı aldırmadan Ey babam yetiş ne olur yetiş Ruhumu çalıyorlar Ruhumu çalıyorlar