Kırk Yaşındasın

Rahmetini umarak Günahkar bir dille; Allah Azze ve Celle Ya Rasulallah,
Âlemlere rahmet hayatın geçiyor kalbimizden,
Kalbimizden seyrediyoruz seni.
İşte Bir yaşındasın,
Beni Sa’d yurdundasın
Sana süt anne olmadı kadınlar
Bu yüzden dargın bulutlar
Bir damla yağmur indirmiyor Kıtlık hüküm sürüyor Beni Sa’d yurdunda Minicik bir bulut var gökyüzünde Sana aşık… Ayrılmıyor başucundan
Ve insanlar yağmur duasında… Hz.Halime kucağına alıyor seni Yüzünde bir gölgelik…Seni güneşten korumak için Oysa minicik bulut gökyüzünde Sana meftun,
sana kilitli… Ve dua eden rahibin kucağındasın
Dünyalar güzeli gözlerine bakıyor rahip Kıtlığı da unutuyor,
yağmuru da,
duayı da Ama sen unutmuyorsun Uğruna canlarımız feda o gözlerinle gökyüzüne bakıyorsun O minicik bulut ilişiyor bakışlarına Büyüyor,
büyüyor… Sonra nazlı,
nazlı yağmur damlaları iniyor buluttan
Fakat çoğusu bilmiyor yağmurun geliş sebebini Çoğusu bilmiyor seni… Altı yaşındasın
Medine-i Münevvere yolundasın
Yanında aziz annen ve Ümmü Eymen Yetimliğini hissediyorsun baba kabristanında Sonra yolda,
Ebva’da öksüzlük karşılıyor seni Mekke’ye annesiz giriyorsun Abdulmuttalip bir başka seviyor seni Ebu Talip bir başka seviyor Ya Rasulallah Mekke çocukları annelerine seslenirler miydi senin yanında Onlar anne deyince sen yere mi bakardın Mekke rüzgarları kaç gece gözyaşlarını taşıdı Ebva’ya Kaç gece anne diye hıçkırdın Efendim! Senin yerine de anne dedik annemize Senin yerine de baba dedik Yirmi beş yaşındasın
Ve bambaşkasın
Kimse sana denk değil Şefkat yayıyor kokun Güven veriyor sesin Sen Muhammed-ül Emin’ sin Otuz üç yaşındasın
Dalga dalga rahmet var Otuz beş yaşındasın
Hadi gel bekletme yar İniltiler
çalıyor kapısını göklerin Hadi gel bekletme yar Sinesi çatlayacak Rasul bekleyenlerin… Hadi gel ey Yâr! Nurdağına davet var İşte Kırk yaşındasın
Hira Nur dağındasın
Cibril iniyor göklerden Ve nokta nokta her yerden salat,
selam yükseliyor Sen kâinatın yüreğinden hasretle kopan ‘ Ah! ‘ sın Karanlık gecelerimize sabahsın
Sen Nebiyullahsın
Sen Habibullahsın
Sen Rasulullahsın
Niye incittilerki seni sultanım Niye işkence yaptılarki sana Ebu Talip öldü diye mi bu pervasızca saldırılar
Himayesiz kaldın diye mi Kabe’deki ağlayışın geliyor gözümüzün önüne ‘ Amca yokluğunu ne çabuk hissettirdin ‘ diyişin Haremde namaz kılışın geliyor aklımıza Başına pislikler saçılıyor Başlar feda o mübarek başına Nasipsizler sana bakıp nasıl da gülüyorlar
Biri koşuyor Mekke sokaklarından sana doğru Biri koşuyor ama sanki yere inmiş Arş-ı Âla ‘Bu koşan kimdir ‘ diye bir soru dolaşıyor boşlukta Bu koşan kim? Ve cevap veriyor biri Muhammed’ in kızı Fatımatüz-Zehra Velilerin anası… Yüzünü gözünü siliyor biricik kızın Sana yeryüzünde en çok benzeyen Gülmesi sen,
ağlaması sen ‘ Ağlama kızım ‘ diyişin geliyor aklımıza Niye çıkardılar ki yurdundan seni Himayesiz kaldın diye mi Onlar bilmiyorlar mıydı seni himaye edeni Seni yetim bulup barındıranı Seni alemlere rahmet kılanı Onlar deli diyorlardı sana,
sen susuyordun Mecnun diyorlardı,
şair diyorlardı,
sen susuyordun ‘Seni bizim elimizden kim kurtaracak’ diyorlardı Sen,
Sen ‘ Allah! ‘ diyordun Allah Azze ve Celle Semayı haşyet kaplıyordu Sen ‘ Allah! ‘ diyordun Arş-ı Âla titriyordu Bedir’ de ‘ Allah! ‘ diyordun Üç bin melek iniyordu alaca atlarda Yüz yirmi beş bin sahabi ‘ Anam babam sana feda olsun ‘ diyordu Ya Rasulallah Medine-i Münevvere sokaklarında yürüyordun Neccar Oğulları’nın küçük kızları seni görünce Sevinçten ne yapacaklarını bilememişlerdi ‘ Beni seviyor musunuz ‘ diye sormuştun onlara ‘ Seni çok seviyoruz Ya Habiballah ‘ demişlerdi Sen de ‘ Allah biliyor ki ben de sizi çok seviyorum’ demiştin Bu gün yaşayan gençler var Neccar Oğulları’nın kızları diğil belki Ama seni onlar da çok seviyor Gözyaşlarından belli ki seni canlarından
çok seviyorlar
Senden başka kimseleri yok Allah biliyor ki sen onları da çok seviyorsun…