Dost

Aşkın ile dolmuşam zühdümü yanılmışam Mest-i müdâm olmuşam çağırıram dost dost Mescid ü meyhânede hânede vîrânede Ka’bede pûthânede çağırıram dost dost Sular gibi çağ u çağ dolaşıram dağ u dağ Hayrân bana sayr u sağ çağırıram dost dost Geldim cihâna garîb oldum güle andelîb Her dem ciğerler delip çağırıram dost dost Dünyâ gamından geçip yokluğa kanat açıp Aşk ile dâim uçup çağırıram dost dost Aradığım candadır canda vü hem tendedir Bilir iken bendedir çağırıram dost dost Gâh düşerem mutlaka geh asl u geh mülhaka Bakıp kamudan Hakk’a çağırıram dost dost Dolunmaz ol hâl ü had mine’l-ezel tâ ebed Onulmaz aslâ bu derd çağırıram dost dost Hep görünen dost yüzü andan ayırmam gözü Gitmez dilimden sözü çağırıram dost dost Deryâ olunca nefes pârelenince kafes Tâ kesilince bu ses çağırıram dost dost Gökler gibi dönerem gün gibi dolanıram Devr ile eğlenirem çağırıram dost dost Ne yerdeyem ne gökde ne mürdeyem ne zinde Her yerde her zamânda çağırıram dost dost Geldim o dost ilinden koka koka gülünden Niyâzî’nin dilinden çağırıram dost dost