Yine hicranla Sen’i andı gönül,
Tende canım,
ruh-u revânım Canan.
Andıkça hasretlere yandı gönül; Ne olur kıl artık vuslata şâyân.! Seven ve ağlayan bir bîçâreyim,
Kararsız,
derbeder hep âvâreyim,
Yıkılıp dökülmüş bir virâneyim; Hâl-i hazînim tam mevsim-i hazan… Güller gülse de ağlıyor hep bülbül,
Bir dert küpü sanki şimdi şu gönül; Bilmem mümkün mü bu hâle tahammül? Ruhumda âh u zâr,
dilimde figân.
Yanıp kebap oldum,
ümidim yıkma! İtâb et ama ağyâra bırakma! Vefasız bir kulum,
cürmüme bakma! Tavsîfe ne gerek,
her şeyim ayân… Bilirsin gayri imdat edecek yok; Gönlümü dertten âzâd edecek yok; Kıtmîr’i başka âbâd edecek yok,
Hatırım virâne,
gözlerim giryân… Gel vur mızrabını kalbimi söylet! Vur ruhuma nağmelerini dinlet! Bu gönlüme geleceğini vaadet! Vaadet ki,
kalmadı dizimde dermân..!
Bu eser İnsanlığın Efendisi ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
