Belirdi bir kır atlı; Başı gözü polatlı; Gözler buğulu,
nemli,
Üveyk gibi kanatlı… Geliyor doludizgin,
Yüreği dertle ezgin; Izdırap çekmiş belli,
Duyguları pek engin.
Ululardan bir ulu,
Heyecanla dopdolu; Dokunsan ağlayacak,
Allah’ın sâdık kulu.
Bir gariplik sesinde,
Yalan yok çehresinde..
Bakanlar anlayacak,
Işık var çevresinde.
Sür atını durmadan,
Kalmadı bende derman; Ey metâı nûr adam! Yok fevt edecek zaman.
Sakın geç kalma zinhâr! İçim hasretle yanar; Kalmadı başka sevdam,
Ağar ufkumda ağar..! Artık bende’nim bende’n,
Ayrılmam asla senden! Gösterdiğin bu yolda,
Vazgeçtim cân u tenden… Sorma kim olduğumu! Sancağımı,
tuğumu; Ermişim ummanına,
Duymam boğulduğumu…
Bu eser Işık Adam ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
