İbrahim

Parlayan kameri gördüğü zaman zannetti ki odur beni yaratan
Umutlar yıkıldı sabah olunca dedi Rabbim bu değildir
İbrahim

Güneş doğdu aydınlattı her yanı yükseldi yükseldi ve sonra battı Anladı ki veremez o bu canı buldu o vakit yaratanını Gitti şirkten azgın olmuş topluma dedi tapmayın bu cansız taşlara Yönelin siz ibadete Allaha karşı çıktı putperestin putuna

Baltayı aldın eline İbrahim putları kırıverdin sen İbrahim Allahı zikretmeyen gönüllere büyük bir korku saldın sen İbrahim Nemrut’a başkaldırınca İbrahim odunlar toplandı ateş yakıldı İçine can İbrahim’im atıldı Nemrut’lar davayı bitirdi sandı

Allah ahdini yerine getirmişti ateş gül bahçesi oluvermişti İbrahim’e selam edip sönmüştü bunu Nemrut dâhil herkes görmüştü